Een pittig tochie .....

Ialyssos, 14 juni 2025

Na bijna 3 weken fietsstilte vanwege prettige familie perikelen alhier, moet het er maar weer eens van komen. Dit ouwe, brakke lijf moet weer wat kilometers maken want mijn maatje komt over twee weken en dan moet er ook gefietst worden. Een rustige start met een rondje van ongeveer 40 km zonder veel hoogtemeters lijkt mij een uitstekend begin. Ik spring op mijn fiets al moet je dit niet al te serieus nemen gelet op mijn leeftijd en bovendien is het zadel niet erg comfortabel als je daar zomaar op landt. Met 29 graden op de thermometer en windkracht 4 op de Anemometer die in eerste instantie hard uit de richting blaast waar ik heen moet is het zeker geen prettig begin. De zon heb ik in eerste instantie schuin achter me en doet de kuiten kleuren. Maritsa is na Pastida de tweede plaats die ik passeer en pak ik een deel van de vlindervallei route op. Ik verlaat die route vroegtijdig want in de vlindervallei is verder niets te beleven. Er is überhaupt geen vlinder te zien want het zijn eerder motten die vooral snachts actief zijn. Met duizenden zitten de gestippelde harlekijnen zoals deze vriendelijk vladderaars heten tegen de boomstammen aangepakt en komen na zonsondergang tot leven. Petaloudes, of te wel vlindervallei is een prachtig natuur gebied om te bezoeken ook als er geen vlinders zijn. Genoeg over de vlindervallei en door en richting Damatria. De blaas speelt op dus even een schaduwrijk plekje gezocht voor de sanitaire stop, want je wil niet dat de zon grip krijg op het wormvormig aanhangsel. Tijdens zo’n fietstocht kruipt piepie enigszins in zijn schulp en is het even zoeken maar de opluchting is groot als het allemaal weer gepiept is zal ik maar zeggen. Op de draadloze oren “Feel the magic in the air” en net als ik weer op het zadel wil plaatsnemen om mijn weg te volgen voel ik nattigheid in de vorm van druppels. De lucht is strak blauw dus regen is uitgesloten. Ik hoop echter niet dat er wellicht iemand anders ook met een blaaslediging bezig is maar dan zou die in de boom moeten zitten want ik zie verder niemand. Dan bemerk ik een automatische sprenkelinginstallatie die de planten in de aangrenzende tuin bewatert en wellicht iet wat verkeerd is afgestemd. Het is een prettige bijkomstigheid maar het is onvoldoende om ff lekker nat te worden. Dan even een klimmetje van 600 meter maar dat verloopt zonder problemen. Na Damatria daalt het licht af terug naar de kust waar ik straks de wind hard in de rug krijg. Ik wordt voorbij gesneld door twee, naar ik schat, 18 jarige dames en even speelt de gedachte om aan te haken, maar ik ben vier keer hun leeftijd, en samen (36) zijn ze nog steeds twee keer mijn leeftijd en wat wil ik hiermee bewijzen. Je zelf het snot voor de ogen rijden en niet veel later waarschijnlijk onverrichte zaken kotsend over mijn stuur hangen. Ik beperk het tot een vriendelijke groet dat ook door hun wordt beantwoord. Wederzijds respect dus en zo is het “ons kent ons” in de wielersport. De dames verdwijnen snel uit het zicht en kan ik mijn gedachten weer verzetten tot de dingen die meer realistisch zijn. Harde wind in de rug nu voor de laatste 13 km naar huis en hier word ik wel blij van. Zeiknat van de inspanningen, maar uiterst voldaan plof ik thuis op de bank denk bij mezelf ………………. wat een lekker pittig tochie