Drie wijzen uit het oosten

Athene 2011

Hoofdpersonen Eldert (Bak), Theo en Peter (auteur)

Met een rug van hoge druk wordt het na de sneeuw van de laatste dagen in Athene waarschijnlijk wat standvastiger weer, waarbij de zon een hoofdrol krijgt. Veertien tot zestien graden lijkt voor ons lekker maar is voor de Grieken wel koud hoor en niet onbelangrijk gaan de terrasjes dan wel open natuurlijk. Gelukkig gaan wij maar vijf dagen dus voldoende kledingruimte in de koffer voor eventueel wisselende weertypen. Op Schiphol komt er bij de KLM-balie geen gezellige in-chick meer aan te pas als enerzijds het inchecken dan wel het inleveren van de bagage mensloos gebeurt. Na een vlucht van drie uur komen wij vier uur later aan op Athens Airport, al is purser Anna niet zeker van haar zaak als zij ons direct na de landing welkom heet in Amsterdam.
Athene dus en in het zonnetje voelt het eerder zestien dan veertien graden. Metrokaartleesspecialist Bak heeft de hotellocatie prima in beeld en niet veel later arriveren wij midden in het centrum van de oude wijk Plaka. Wij gaan op zoek naar het gelijknamige hotel dat na een kort wandelingetje via gezellige drukke winkelstraatjes wordt bereikt. Een weliswaar vriendelijke, maar tegenvallende mannelijke host vertoont weinig gelijkenis met de fraaie Griekse baliemedewerkster uit de folder, waardoor wij uiteindelijk de keus op dit hotel hebben laten vallen. Kamer 111 is voor ons gereserveerd met drie bedden, badkamer en ruim terras met uitzicht op ………….. muren. Als de bedden zijn vergeven, de koffers ontruimt en de kleding op zestien graden is aangepast is de omgeving niet meer veilig als de drie mannen op pad gaan. Eerst maar ff een drankje en een happie doen op het eerste terras dat wij tegenkomen en dat is al na 100 meter lopen van het hotel. Het uitzicht is fantastisch op deze drukke zaterdagmiddag en het zonnetje prikt op de blanke huid maar is nog niet warm genoeg om de Grieken uit de kleren te krijgen. Als de eerste dorst gelest is, direct maar het tweede soortgelijke drankje om een dreigende dorstklop voor te blijven. Als de schaduw een aanval doet op ons terrastafeltje wordt het tijd voor een eerste serieuze oriënterende wandeling door de gezellige winkelstraatjes. Lekker even relaxen onder een warme douche of gewoon lekker lui op je bed met eh ……… ja een mobieltje, want je wilt het thuisfront natuurlijk vertellen hoe geweldig het hier is. Na het tutten gaan we op zoek naar een geschikt eet etablissement, dat snel wordt gevonden. Het wordt een Grieks hapje met gegrilde kippenstukjes of iets dergelijk met dikke frieten. De wijn is super fruitig, rood gekleurd en uit een mooie karaf met een inhoud van vier glazen voor de prijs van € 6,-…………….. per karaf !!!!! Tuurlijk de eerste gezellige napraat van de dag en niet onbelangrijk de plannen voor de volgende dag als wij echt op pad gaan door Athene. De vermoeiende reis doet de ouwetjes snel in bed belanden.

Zondag 13 maart

Tegen achten al weer wakker en dat is mooi want het wordt een drukke dag natuurlijk. Het zonnetje is al ruimschoots op en zorgt ervoor dat Athene lekker opgewarmd wordt. Bak had een moeilijke nacht als gevolg van de warmte en een veel te klein dekbed. Bij het opstaan, komt hij tot de ontdekking dat hij onder een dubbelgevouwen dekbed heeft gelegen hetgeen een verklaring geeft voor de problemen uit de vorige zin. Het ontbijt is uitgebreid en van uitstekende kwaliteit en van de fraaie ontbijt host krijg ik een vriendelijke glimlach…………. maar dat doet ze naar alle gasten. Piraeus staat als eerste op het programma op deze heerlijke zondagmorgen en dat betekent in ieder geval een stuk met de metro naar de Poort van Athene. Na een korte wandeling geraken wij met tussenkomst voor advies van de kioskeigenaar bij de Pasalimani. De Pasalimani is een grote ronde baai met een flessenhalsdoorgang naar zee en is omgeven door imposante achtlagige moderne appartementengebouwen. Het duurt zo’n 20 minuten om de baai rond te lopen maar wij oudjes hebben daar wat meer tijd voor nodig…………………voor de foto’s natuurlijk. De zon laat zich goed zien en dan ziet zo’n fraaie haven met tal van indrukwekkende motorjachten er gelikt uit. Koffie op een heerlijk zonovergoten terrasje, met uitzicht op zee en sinaasappels aan de bomen, is natuurlijk puur genieten en met name Theo probeert het laatstgenoemde zonnige verblijf zo lang mogelijk te rekken. Nieuw na mijn verblijf in Athene is de uitdrukking een roedel zeilboten dat door Bak wordt geïntroduceerd en voor waar wordt versleten. De roedel is mij wel bekend als eenheid bij een groep wolven of honden, maar bij zeilboten ……………… eh nee !!!!!!!!!!!!!! Ook Theo steunt mij in het ongelijk van Bak en de roedel wordt die dag op meerdere onderwerpen bij een veelvoud van twee van toepassing verklaard. Alle gekheid op een eierstok, de speurtocht naar het fotomomentplekje van drie jaar geleden in een van de baaien wordt echter niet gevonden. De metro is dan uiteindelijk snel gevonden en voor het tweede deel van deze excursiedag gaan wij op zoek naar Filopappusheuvel. Deze “heuvel der muzen” is al sinds de oudheid inspiratiebron voor dichters en ik weet nu ook waarom ik geen dichter ben. Tijdens de beklimming van deze heuvel naar het Filopappusmonument, genoemd naar de gelijknamige Romeinse senator Gaius Julius Antiochus Filopappus, zijn er prachtige uitzichten op de Akropolis die hoog boven de stad uittornt. De naam van die man heb ik uit een boekje en het monument is een deels verwoeste tombe met een hek erom als een soort van eerbetoon aan deze man van de Grieken, aldus the Capitol Compact stadgids over Athene. De Grieken zijn al gauw met hekken om een bende stenen, zodat er weer een attractie ontstaat met een eigen al dan niet op waarheid berust oudheidkundig verhaal, wat toch niet te traceren is. Wat een waanzinnige belevenis op deze zonovergoten heuvel, met een graadje of twintig, het geweldig uitzicht en al die verschillende soorten mensen, zoals uiltjes knappende studenten, kauwgom knauwende Yanks op gympen en fotograferende spleetogen. Te midden van al deze mensen lopen de drie Hollandse gemeenteambtenaren die inmiddels wel zin hebben in een prettig belegd broodje en wat hierboven zeker niet verkrijgbaar is. Het pad naar beneden, dan wel naar boven als je andersom begint, is snel gevonden door Bak en eenmaal in de bewoonde wereld doen we eerste eetgelegenheid aan met terras voor een heerlijk rijkelijk belegd Grieks tussendoor broodje besprenkeld met olijfolie. We werpen snel een blik in de tuin van Zeus met wederom een slordige stapel stenen en pakken dan de metro naar het Syntagmaplein tegenover het Parlementsgebouw. De kogelgaten in de ruiten zijn de stille getuigen van de ongeregeldheden als gevolg van de protesten van de afgelopen periode. Bovendien kunnen ze elk moment weer losbarsten en dat verklaart dan ook de vele politiebusjes met inhoud op het plein. Na al die bezienswaardigheden wordt het tijd voor ons middagdrankje op ons bekende terras in de zon. Bier en wijn naast het water, en de gebruikelijke schaal met pinda’s waar met name de vogels brutaalweg een graantje van mee pikken als zij als kamikaze piloten op hun doel afgaan. Zo’n heerlijk rustmoment op een zonovergoten terras doet de ouwetjes goed en dan is een tweede van hetzelfde snel besteld. Eenmaal terug in het hotel hebben Bak en Theo het (eigen) bed snel gevonden voor het bekende uiltje al gaat dat wel gepaard met een hoop herrie. Om nog iets van het nieuws mee te krijgen moet de volumeknop van de tv een standje hoger teneinde het gesnurk van deze twee kalende heren te overstemmen. In de wandeling op zoek naar een eetgelegenheid voor het avondmaal worden wij prettig verrast door een Nederlands sprekende jonge dame als zij merkt dat wij dezelfde taal spreken. Een Griekse die in Nederland heeft gestudeerd en niet veel later staat ook haar pa erbij want ja zij hebben ook een uitgebreide giftshop. Het is in ieder geval een heel ongedwongen gesprek en deze pa wijst ons de weg naar een gezellig restaurantje. Voor € 9,50 een driegangenmenu en wijn van het huis. Klinkt aantrekkelijk en dat is het bovendien ook. Het eten smaakt prima en de wijn beperkt zich tot een glas. Het menu komt in een sneltreinvaart door met als gevolg dan wij binnen een halfuur weliswaar met een gevulde maag weer buiten staan. Goedkoop was het wel maar wij Hollanders willen toch wel wat langer van het eten genieten dus komen wij hier niet meer terug.

Maandag 14 maart

Tijdens een stevig ontbijt, dat al meer tijd in beslag neemt dan het diner van de vorige avond, wordt de verwarring groot als blijkt, dat deze maandagontbijthost die zeer sterke gelijkenis vertoont met de zondagontbijthost, toch niet dezelfde is als de zondagontbijthost. Goed vandaag naar de Lycabettus of Lykavittos, een opvallende heuvel die hoog boven Athene uittorent. De rotsheuvel is 277 meter hoog, terwijl de Akropolis maar 156 meter hoog is. Hij ligt aan de noordrand van Kolonáki, in het midden van de huizenzee die Athene is. Dat levert een erg markant beeld op. Je kunt de top te voet bereiken, maar er is ook een kabeltrein die vertrekt in de Ploutárchoustraat. Uiteraard heeft dit laatstgenoemde vervoermiddel onze voorkeur voor € 7,- p.p. per retour. Op de top ligt de witte kapel van Sint-Joris en wie kent hem niet. De heuvel is vernoemd naar de wolven die er ooit gewoond zouden hebben. Volgens de legende heeft de godin Athena de heuvel gecreëerd toen zij een rotsblok liet vallen die eigenlijk bedoeld was voor de Akropolis. In mijn beleving zou er dan een gat moeten ontstaan en geen heuvel !!!!!!!! Maar goed al deze wijsheid haal ik uit een boekje maar los van deze onzin genieten wij van een werkelijk schitterend uitzicht over de stad. De weg naar beneden doen we met dezelfde kabbeltrein en dan pakken we daar de bus richting centrum. Dat is de bedoeling, echter de bus die ons vanmorgen zo prettig naar de voet van deze heuvel heeft getransporteerd laat het nu afweten, zodat wij na drie kwartier wachten besluiten de weg verder naar beneden te voet af te leggen. De metro brengt ons daarna snel in de buurt van de Akropolis. Eerst maar koffie op een zonnig terras met onlosmakelijk het plasmoment dat hier op volgt. Bak heeft plaspech als hem de toegang naar het toilet ontzegd wordt als gevolg van een grote reinigingsbeurt dat plots wordt ingezet. Het werktempo van de Grieken is niet heel hoog en het is voor Bak te hopen dat de blaas ondanks de toenemende druk lekvrij is. Een halfuur later dan gepland heeft er toch een blaasleging kunnen plaatsvinden en krijgt de dagtrip een vervolg met de wandeling naar de Akropolis dat terplekke wordt bezocht. De prijs voor een kaartje is gelijk aan die van drie jaar geleden en dat is opvallend. Ook hier weer een postkantoor voor Bak met een bijzonder Akropolisstempeltje voor de verzameling. De Akropolis van Athene is de 156 meter hoge Tafelberg in de Griekse hoofdstad, oorspronkelijk door een vruchtbare vlakte omringt, op veilige en toch niet verre afstand van zee gelegen, die zich bij uitstek leende tot een nederzetting. Door de ligging is de Akropolis van kilometers ver te zien voor wie Athene nadert. Hoewel er veel bedrijvigheid is lijkt de opbouw niet erg op te schieten ten opzichte van drie jaar geleden. Het blijft een bijzonder attractie en iedereen vergaapt zich aan de bende stenen die hier, al dan niet gesorteerd op maat en kleur, dienen tot de renovatie van dit beroemde architectonische stulpje. De drie wijzen uit het westen dalen de 156 meter hoge Tafelberg af op zoek naar het middagvoedsel dat niet lang op zich laat wachten. Dat geldt echter niet voor Theo als hij nadat de bestelling is opgenomen verder aan zijn hongerige lot wordt overgelaten. Duizend maal excuses als de ober het in de gaten krijgt maar dan is zijn lot al bepaald dat zich voornamelijk vertaalt in geen fooi. Ondanks dit alles is het een heerlijk terras in het zonnetje met zicht op de Akropolis en dat maakt veel goed. We duiken de wijk Plaka weer in op zoek naar mogelijke hebbedingetjes voor het thuisfront. We houden stil bij een giftshop en dat is op zich niet zo opmerkelijk omdat je bijna geen andere shops ziet, maar mijn oog valt op Therpsihori de muze van de Dans en die wil ik wel graag meenemen. € 25,= is al een heel scherpe prijs maar kan wellicht goedkoper, dus pas ken hem. De verkoper verwijst mij naar andere winkels die ze hier in Plaka verkopen, maar waarschijnlijk weet hij allang dat hij de goedkoopste is met zijn poppen met wijde kleren zoals Theo deze muzen oneerbiedig noemt. Niet veel verder Dina met haar pa in de giftshop die zijn kans schoon ziet om ons zijn koopwaar aan te prijzen. Maar liefs 20% discount op het glaswerk en dan wordt het interessant. Bak wil ook een voordeelgraantje meepikken en verwacht dezelfde discount bij de aanschaf van een dubbele boekenclip van een € 3,-. Op deze prijs cq artikel geldt de discount niet en enigszins teleurgesteld druipt hij af. Hij haalt zijn gram als de vrouw des huizes een snoepje aanbiedt en hij schaamteloos een dubbele portie tot zich neemt. Theo heeft interesse in een schitterende glazen schaal en pa laat hem niet meer los en vergezelt Theo zelfs naar de pinautomaat om er maar zeker van te zijn dat hij er niet tussenuit piept. Ondertussen doe ik zaken met de dochter des huizes die mij een theelichiesschaal aansmeert. De discount is uiteindelijk veel meer dan 20% maar daarvoor moeten we wel even op de foto hetgeen geen onredelijke wederdienst is. Na diverse euro’s armer verlaten wij met een hartelijk afscheid de giftshop op zoek naar de middagsluiting op het zonnige terras en de bestelling is inmiddels bekend. De gevleugelde vrienden zijn ook weer aanwezig en wachten geduldig op het moment om toe te slaan als de aandacht bij ons even verslapt. Met de fraaie bediening vandaag is er uiteraard geen aandacht meer voor onze vreemde vogels en zij zien dan ook de kans schoon in een gerichte aanval de pindabak half leeg te trekken. Bij de juwelier op de hoek laat ik me verwennen met de aanschaf van een nieuwe stalen armband met Grieks motief. Bak is inmiddels met een ingewikkelde onderhandeling bezig en ja als dit duo in de winkel is zijn ook de Grieken volledig de weg kwijt. Na een slotoffensief op het terras krijgen we weer een herhaling van de maandag als de heren Bak en Theo op de hotelkamer het onafgeknapte uiltje weer terugvinden. Het diner ergens in Plaka op een terras met heather, omdat het toch wel snel afkoelt en dat is niet zo gek in maart. Wij waken voor het snelbuffet en blijven lekker lang zitten. De rust wordt dan plots bruut verstoord als een import Griek in een nabijgelegen open telefooncel zijn ongenoegen kenbaar maakt aan de persoon aan de andere kant van de lijn. Ruzie dus en iedereen mag het horen of liever gezegd kan er niet omheen als het gesprek naar mate dat verloopt, ontaardt in een uiterst agressieve, luidruchtige finale.

Dinsdag 15 maart

De grote verwarring als de ontbijthost niet de zus is van die ene leuke ontbijthost maar wel de zus van een ander die ook in het hotel werkt en heel erg op die ene ontbijthost lijkt. Nog maar een extra bakkie sterke koffie om deze puzzel op te lossen wat uiteindelijk niet lukt. Goed vandaag een soort van duizenddingendag na de grote attracties van de afgelopen twee dagen. Pleinen, stadhuis, maar ook een bezoekje aan de overdekte vlees- en vismarkt. De stank komt je werkelijk van ver tegemoet en is een zintuiglijk bombardement, waar men met een zwakke maag maar snel voorbij moet lopen. Opmerkelijk hoe de Grieken hier hun etenswaar aanprijzen. Qua vlees hangen de kadavers in de kraampjes en is een broedplaats van ongedierte, maar de Grieken doen daar niet zo moeilijk over. Gezellig ook als een aantal varkenskoppen zonder restlichaam met een roestige spijker de staander van de kraam sieren. Te walgelijk voor woorden en van het vlees lopen we naar de vishal waar de lucht nog ondraaglijker is. Alles wat eerder in zee heeft gezwommen ligt hier levenloos onder het ijs dan wel onder een waterstraaltje koel te blijven. Een octopus kijkt met weke ogen dwars je heen en zie ik daarbij ook nog een valse grijns alsof die kwal mij ergens aan wilt herinneren. De uitgang is snel bereikt maar de lucht lijkt als het ware door je kleding geabsorbeerd. Een advies aangaande je nieuwe aankoop is snel ingewonnen door simpelweg een foto van je hagelwitte gympen via de ping door te sturen. De Griekse verkoper haalt z’n schouders op bij het zien van de manoeuvres die Bak moet uithalen om het thuisfront getuige te laten zijn van zijn kopie van nog geen drie tientjes. Koffietijd en dus richting de wijk Plaka en een terrasje met zicht op het Agora, dat later die dag op het programma staat. Plaka is zonder meer het mooiste wijkje van Athene met al die heerlijke smalle straatjes en knusse huisjes en winkeltjes. De Agora, de markt waar filosofen oreerden, handelaren kibbelden en staatslieden de voorwaarden voor de eerste democratie uitwerkten, was 600 jaar lang hart en ziel van de stad. Dit is een van de meest praktische vindplaatsen van Athene en omvat de Tempel van Hephaestus, de best bewaarde oude Griekse tempel. Dat zullen wij nog wel eens zien en voor € 6,= p.p. zijn we er bij. Naast de inderdaad fraaie tempel met zicht op de Akropolis ook hier weer heel veel oude stenen. We moeten door en pakken de metro naar de ander kant van de stad en via het nationale park komen wij bij het presidentieel paleis en gaan we foto met de paleiswacht die voor zijn huisje staat te wachten en die veel weg heeft van een chagrijnige hofnar. Van het paleis is het maar een kort stukkie naar het Kalimarmaros Stadion dat ook op ons verlanglijstje staat. Deze blikvanger in het centrum van Athene werd gebouwd in de 4e eeuw voor Christus voor de Panatheense Spelen. In 2004 was hier de finish van de marathon als afsluitend onderdeel van de Olympische Spelen. Alles is nu zo’n beetje wel gezien en we laten ons weer terug zakken naar het heerlijke Plaka voor een hapje op een van die vele terrasjes. De voeten raken vermoeid en vinden ruimte op de tegenover staande stoel die even geen dienst doet als zitplaats. Heerlijk even onderuit bespreken we nog even de zaken die we nog moeten zien en of doen. Zien niet meer want alles van het lijstje is afgewerkt dus rest ons alleen nog verplichte shopmomentjes met hebbedingetjes. De fraaie Muze van de Dans is voor mij en ik voel me als een kind zo blij met haar pop………… Een groot kind, en zeker niet minder blij zie ik toe hoe de inmiddels bekende giftshopman mijn Muze vliegklaar maakt en van bubbeltjes plastic voorziet teneinde een risicoloze overtocht te bewerkstelligen. Theo breidt zijn verzameling overhemden uit met een voordelig wit zomers katoentje. Rest ons nog een hartelijk tot ziens bij onze Hollandse Griekse Dina en haar pa die blijft zwaaien tot wij uit het zicht zijn. Terug voor ons middagdrankje naar de gevleugelde vrienden op ons terrasje, die inmiddels reikhalzend naar ons uitkijken en zich nu al verzekerd voelen van een pindamaaltje. Theo krijgt weer een ouwe doch vriendelijke dame op bezoek als zij haar kleedjes waar aanprijst voor € 65,- omdat ze Theo als haar vriend beschouwt. Na lang aandringen waarbij de sfeer duidelijk wat grimmiger wordt krijgt Theo het kleinood toegeworpen en vraagt de inmiddels heel wat minder vriendelijke ouwe taart nog €10,-. Uiteindelijk druipt ze onverrichte zake af en is Theo een vriendin armer. Wat is dit een heerlijk stad en wat hebben we veel gezien. Na de opknapbeurt in het hotel nog een afsluitend dinertje in Plaka en genieten wij van ons laatste avondmaal in Athene.

Woensdag 16 maart

Geen flauw idee wie van de ontbijthostzussen hier vandaag aanwezig is dus vraag ik maar of ze digitaal wilt, zodat ik dat thuis op mijn gemak nog eens kan nakijken. De laatste ochtend en na het pakken nog even Plaka in voor een enigszins foutief inkoopbeleid. Bak is inmiddels een zakie in sjaaltjes begonnen en gelet op de prijs variërend van 4 tot 5 euro niet eens zo gek. De kettingen moeten van ver komen en daarvoor moet zelfs de fraaie verkoopster letterlijk een hoogstandje opvoeren waarbij ik haar met veel plezier een ondersteuntje aanbied ter hoogte van haar mooi gevormde kuiten teneinde een stabiele evenwichtsproef te doorstaan. Met gevaar voor eigen en deels mijn leven doorstaat ze de behendigheidsoefening en eenmaal met beide benen op de grond zijn mijn meiden verzekerd van een fraaie handmade ketting. Na de koffie rest nog een laatste stop bij een bijzonder vriendelijk sieradenjuf voor nog wat hang- en sluitwerk en wederom sjaaltjes. Naarmate wij meer kopen neemt ook het aantal gratis artikelen toe met als gevolg dat het aantal gratis artikelen de overhand krijgt. Die vrouw die als Roos door het leven gaat vind het bijzonder gezellig met ons Hollanders en heeft daar graag wat voor over. Met een hartelijk tot ziens nemen wij afscheid van haar en gaan wij voor het laatste uurtje nog even plat op het dakterras van het hotel en genieten nog heel even van het zicht op de Akropolis. Dan het onvermijdelijke afscheid van een geweldige stad dat mij lang zal heugen. Wat een geweldige vijf dagen hebben wij hier beleefd met zoveel mooie, veelal oude dingen, fraaie ontbijthosten, zonovergoten terrasjes en ja …………. Athene dus. De vlucht verloopt vlotjes. Doe wij er heen nog vier uur over, terug gaat het allemaal veel sneller in drie uurtjes, al zitten we nagenoeg net zo lang in het vliegtuig. Wat een waanzinnige ervaring dit keer in Athene en voor even was ik weer terug in het mooie Griekenland. Mannen ik kijk alweer uit naar volgend jaar als wij wederom op pad gaan naar een wereldstad en voor nu mijn dank voor deze bijzondere herinnering.