Even naar het postkantoor

Een sms-je  van Elta post dat er een pakketje is gearriveerd op het postkantoor. De volgende dag maar inplannen voor het bezoekje aan het postkantoor in Ialyssos, want dat kan wel ff duren alvorens ik mijn pakketje in ontvangst kan nemen. Om klokslag 7 minuten voor half 10 aankomst in de buurt van het postkantoor. In de buurt want dichterbij dan de ernaast gelegen groenteboer kom ik niet. Een grote menigte gemêleerd gezelschap staat bestaande uit jong- dan wel oud volwassenen dat zich op het plaats delict verzameld heeft. De groenteboer heeft het nog nooit zo druk gehad, echter ze komen niet voor de dagelijkse verse groenten en fruit maar voor een iets uit het postkantoor. Een snelle hoofdberekening leert mij dat ik zo’n beetje nummer 33 ben ik de rij der wachtenden. Ik zie wel even aan hoe snel het gaat. Nou is snel hier wellicht een slechte woordkeuze want gedurende de eerste 12 minuten heeft slechts 1 klant succesvol het postpand verlaten. Als het in dit tempo zo doorgaat komt dat neer op 372 minuten alvorens ik aan de beurt ben. Een snelle blik naar binnen zie ik drie lege loketten omdat de mensen die aan de andere kant behoren te staan druk zijn met het opsporen van pakketjes dan andersoortige werkzaamheden en soms minuten lang niet tevoorschijn komen. Vooral wachten dus en als de rij achter mij sneller groeit dan de rij voor mij vermindert, hoop ik dat de mensen achter mij nog voor het donker thuis zijn.  De ergernis is van de gezichten af te lezen en dan als iemand zich uitlaat over de onhoudbare situatie dat hier ontstaat dan gaat het Griekse gebrabbel los omdat blijkbaar iedereen het er wel mee eens is. Ik brabbel ook maar mee ook al heb ik geen idee wat ze zeggen, maar dat weten ze van mijn teksten ook niet. Ik neem een wijs besluit door rechts om keer te gaan, boodschappen doen en later terug te keren, hopende op een betere situatie. Een uur later fiets ik langs en zie dat degene die voor mij in de rij stond het niet heeft opgegeven en bijna binnen staat en dat betekent ongeveer plek 10 in de rij. Ik begrijp het systeem hier niet, voor zover er al sprake is van een systeem. Het pakketje dat ik heb aangevraagd is geadresseerd op mijn adres Anixis 8 en dat is logisch want daar woon ik. Waarom wordt het niet thuisbezorgd ?? Dat zou heel veel werk en vooral ergernis schelen bij de klanten en ook zeker bij de mensen op het  postkantoor die dagelijks deze ellende meemaken. En dan moet je ook nog geluk hebben dat de uberhaubt aankomt. Ik wacht inmiddels ruim 3 maanden op mijn aangevraagde creditcard uit Nederland en op een besluit van de Belastingdienst Buitenland dat op 18 februari naar Rhodos is verstuurd.

Vlak voor sluitingstijd ben ik terug en ik zie geen mensen meer buiten staan dus vol verwachting klopt mijn hart. Zou het dan toch nog lukken vandaag. Nog zes klanten voor mij en na 23 minuten leg ik mijn tracking nummer op de counter. Eén minuut meneer dan kom ik bij u, zegt het vrouwelijke loket mens in het Engels omdat ik hier bekend ben als een Engels sprekende Nederlander. Ik ben hier toch dus ik wacht wel even maar deze laatste woorden hoort ze niet eens want ze is weer gevlogen. Een Grieks minuutje, nou dan weet ik het wel dan gaat hem niet worden en het goede nieuws is dat ik de eerst volgende ben en de rest nog langer moet wachten. Wat de reden van haar vertrek is weet ik niet en kan ik alleen maar naar raden. Plasje doen, bakkie doen of misschien wel de kinderen van school halen, het zijn allemaal gewone dingen die plots kunnen ontstaan. Dit oponthoud heeft dan 7 minuten geduurd en dan is het niet zo gek wat ik dacht wat ze gedaan zou kunnen hebben, want het had allemaal gekund in die 7 minuten. Even een krabbeltje voor ontvangst van mijn pakketje en dan is het gedaan. Het leuke van het verhaal is dat de dame in kwestie uiterst kalm en vriendelijk blijft en daar heb dan wel veel bewondering voor. Even naar het postkantoor, daar kun je gerust een dag voor uittrekken.