Materiaal pech

Zondag, 25 augustus 2024

In tegenstelling tot hetgeen onze Griekse Piet Paulusma gisteren nog weet te vertellen komt de 31 graden die hij beloofde weer niet uit. Kijk dat de zon schijnt is niet zo heel moeilijk te voorspellen hier, maar qua temperatuur zou je toch redelijkerwijs dicht bij de waarheid kunnen blijven. Ik heb deze dag omcirkeld in mijn agenda voor een zware klimtocht vanwege de gematigde hitte van slechts 31 graden. Niets is minder waar als vanmorgen het Griekse meteorologisch instituut een weerwaarschuwing afkondigt met, zeg maar "code heet" met temperaturen tot 36 graden. Terwijl ik dit schrijf gutst het na zweet wederom uit alle poriën van mijn lichaam. Wat minder snel schrijven dan maar, misschien dat het helpt. Ik ga toch maar op weg, want ja ik heb dit zo gepland deze dag en anders moet ik weer in zee gaan liggen dan wel in een zwembad. Over 9 dagen is de eerste fietstocht op Kreta en die rit is ook bijzonder zwaar met lange beklimmingen. Het is een rit die wij al twee keer eerder hebben gereden naar het klooster van Arkadi. Niet dat wij zulke schijnheilige boontjes zijn, maar het is een prachtige rit en in het plaatselijke etablissement wordt op ambachtelijke wijze heerlijke roomzachte yoghurt geserveerd en rijkelijk overgoten met Tijm honing. Dat is voor later eerst maar weer vandaag overleven. Ik heb oud shirt uit de kast getrokken en wat opvalt is dat qua lengte de pasvorm okay is maar dat het ook wat strakker oogt. De botten krimpen niet, dus kleiner worden doen we ook niet, maar de huid blijft doorgroeien. Dat betekent ook dat wij steeds ruimer in onze vel gaan zitten en ontstaat er een soort van opslagruimte achter de huid. En vanwege het vollopen van die opslagruimte gaat de boel hangen, denk met name aan buik, borsten en billen. Zie dat nu weer eens glad te krijgen en ik merk dat ik daardoor niet zo lekker in mijn ruime vel zit. De benen staan nog wel strak onder dit lijf en bevatten nog redelijk wat spiermassa om zulke zware tochten aan te kunnen. Vandaag dus zo'n heel zware tocht maar het begin gaat relaxed want het is vlak en gaat richting Rhodos stad. Het is nog niet zo laat en ik besluit een stuk door de oude stad te rijden. Daar toch al wel veel mensen op de been en één op de fiets en dat ben ik dan. Als in een slalom, slinger ik me voorzichtig door de schaars geklede mobiele eenheid toeristen die mogelijk op zoek naar een souvenir voor de thuisblijvende plantjesverzorger, huisdier oppasser dan wel een ander oogje-in-het-zijl houder. Opvallend een sterk overheersende geur van een grote verscheidenheid zonnebrand middelen, maar die geur zal in de loop van de dag wellicht verdrongen worden door lichaamsvocht wat dan ook wat minder prettig geurt. De route vandaag is niet zo lang maar de steile klimmen zijn weldegelijk aanwezig. Normaal rijd ik deze rit regelmatig in de winter omdat die heel steile klimmen veel minder lastig zijn gelet op de temperatuur. De eerste strook zeer steil tot 12 % over een lengte van 600 meter. Het lijkt niet lang er is het ook niet, maar als je er tegenaan moet rijden wordt elke meter moeizaam. De hitte is ondragelijk zonder enige beschutting en niet onbelangrijk zonder verkoeling met ijsblokjes in de nek dan wel om de kilometer een verse verfrissende drinkbus zoals bij de profs. Ik klaag niet hoor maar op dit soort dagen merk ik toch ook dat het eigenlijk geen doen is. Daarbij krijg ik niemand zo gek om met koele drinkbussen voor mij langs de kant van de weg willen gaan staan in de bloed hitte als ravitaillering omdat ik zo nodig moet fietsen. Moeizaam maar zeker komt het einde van deze loodzware strook in zicht. Dan volgt er nog een terugkerende bocht en daar is het hoogteverschil ongeveer zes keer mijn lichaamslengte op een afstand van slechts 10 meter en stroken die oplopen tot 17 %. Vooraf vreesde deze klim en niet zozeer van het stijgingspercentage maar meer door de hitte dat je lijf sloopt. Dan verwens je jezelf een lekke band, zodat je van de fiets moet maar dat gebeurt natuurlijk nooit op dit soort momenten. Mensen vragen me vaak waarom ik ze me zo afbrand in die hitte, want het is ook niet zonder gevaar. Het is mijn ding en met een denksport ben ik een stuk minder actief, maar dat is wel weer okay als braintraining. Daarnaast vind ik het ook leuk om te schrijven en met fietsen kom ik altijd wel tot een verhaal. Zo een verhaal verzinnen kan ik niet dus ik heb echt details nodig en dat gebeurt dan wel tijdens een activiteit. Als een stormram dender ik Rhodos stad weer in en daar moet ik toch wel even in de remmen want de tweebaansweg splitst zich in twee eenbaanswegen die een behoorlijk stuk smaller zijn en elk als eenling een andere richting op gaan. Zo kom ik toch weer snel bij de haven uit, wederom dwars door Rhodos stad en via een omweg naar de laatste klim vandaag Monte Smith. De wens die ik eerder uitte wordt opeens ingelost met een leegloper of wel lekke achterband. Dan sta je midden in Rhodos op zondagmiddag en fietsenmakers hebben ook recht op een vrije zondag, dus ja ....... Lopen naar huis zou met de fiets aan de hand ruim een uur in beslag nemen en als het moet dan moet het, ofschoon daar niet mijn voorkeur naar uit gaat. Loop je daar in vol ornaat in je fietspakkie, inclusief handschoentjes en haarband en dan zie de mensen denken "kijk hem dan... wil wel maar hij kan niet". Ik herinner me een moment dat ik eerder problemen had met de fiets dat ik in een heel smal steegje een rijwielmaker om hulp heb moeten vragen. Nu ben ik vlak bij dat steegje en ga toch maar eens even poolshoogte nemen voor de zekerheid. En ja hoor, het steegje hooguit twee meter breed, een luie stoel in het midden met daarin een oude doch nog in goede staat verkerende oudere jongere lekker sabbelend op een zelf gerold peukie. Een enorme onoverzichtelijke bende met scooters, fietsen en vooral onderdelen die eigenlijk rijp zijn voor de sloop. Hij heeft wel verstand van zaken want hij wees direct op mijn achterwiel waarbij de band niet meer geheel luchtdicht is. Lek zeg ik en ondanks dat hij de mijn taal niet spreekt dan wel verstaat weet hij precies wat er aan de hand, nou ja, aan de band is. Hij noteert mijn naam en telefoon nummer en laat mij na een uurtje terug komen. Vooruit betalen de somma van 10 euro en dat is dan waarschijnlijk het zondag tarief. Ongeduldig als ik ben sta ik na 40 minuten voor zijn luie fauteuil met daarin nog steeds de bejaarde oude jongere. Hij lacht, waarbij de resterende twee tanden zichtbaar worden en het duimpje gaat omhoog en die hand is dan nog wel compleet met z'n vijven. Ik kan weer verder na een woord van dank. Dan toch die laatste klim maar doen met Monte Smith als scherprechter. Echter deze klim is niet zo spannend en met 5 % over twee km, meer een loper zoals dat in wielertermen ook wel wordt genoemd. Dan volgt nog heerlijke afdaling die zeker niet ongevaarlijk is en dan is mijn huisje weldra weer in zicht.  

Pff wat mooie maar moeizame dag.