Ardennen offensief

Voorjaar 2010. Training in de Ardennen als voorbereiding op wellicht de moeilijkste sportieve uitdaging per fiets in ons leven. De Mont Ventoux in Frankrijk met een hoogte van 1910 meter die na ruim twee weken van de buckitlist kan worden afgevinkt. 

De rit naar de Ardennen start voortvarend maar snel slaat deze voortvarendheid om als wij nog voor de brug van Vianen als laatste aansluiten in een rij van gemiddeld 300 auto’s per strekkende km en dat maal 13, drie rijen dik en dat komt neer op zo’n 12000 voertuigen tot Culemborg. Via Breda dan maar en ondanks een weinige vertraging wordt plasplaats Nederweert ruim 45 minuten later bereikt dan gepland. Gelukkig hebben we de boel droog gehouden tot aan de verplichte plasstop. Na de koffie en wat korte wagenstanden voor Maasstricht gaat het nu rap dwars door Luik richting afslag 45 op de Route du Solei bij Sprimont. Frustratie bij Bak als na het passeren van de Landsgrens zijn telefoon onbruikbaar wordt als gevolg van een onaangekondigde handeling van een administratief mannetje op kantoor die de buitenlandoptie heeft verwijderd. Bak zonder bereik in Buitenland, ja dat is vragen om moeilijkheden richting het adres van het administratieve mannetje.

Louveigne de bestemming en het beoogde hotel wordt niet gevonden. Het blijkt een pension met een vriendelijke oude Belg die ons de kamers wijst en uitleg geeft over de bar, dat onder de trap gesitueerd is in de vorm van een koelkast met drankbonnentjes en een potlood ten einde het genuttigde te registreren. Het potlood zit overigens aan een 75 centimeter lang touwtje vast teneinde ontvreemding tegen te gaan. De kamer is ruim, schoon en compleet met een prettige badkamer en kosteloos draadloos Internet. Dat laatste is voor Bak van belang gelet op enerzijds het onbruikbaar zijn van zijn mobiel, anderzijds de aanwezigheid van een door Bak nieuw aangeschafte laptop waardoor je opeens weer bereikbaar bent. Voor nul Frankskes toch “schetten met vrinden”, zoals de Belgen dat zo smakelijk kunnen zeggen en dat is niet te duur het geen den Ollander zeer aanspreekt.

Als de kamer voor twee dagen is ingericht en de tandenborstel een vast plekkie krijgt in het speciaal hiervoor geprepareerde glaswerk in de badkamer, wordt het wel tijd voor een hapje eten. Na enige omzwervingen komen wij uiteindelijk in Theux uit alwaar een prima restaurantje gevonden wordt met slechts één vis in de huisvijver alwaar wij direct naast plaatsnemen aan een tafeltje voor vier. De bediening wordt gekenschetst door twee oude doch vriendelijke dametjes zonder enige kennis van de Hollandsche Taal ondanks de Nederlandse vertaling van de menukaart. Het eten is in ieder geval van uitstekende kwaliteit en wij vergasten ons zelf op een heerlijk toetje dat is samengesteld uit assortiment verse vruchten, ijs en veel slagroom. Het laatste witte goedje wordt op mijn verzoek nog eens door de vrouwelijke bedieningshost via de spuitzak opnieuw voltrokken over het restant ijs en vruchten. Maffe Hollanders hoor ik haar nog zeggen als ze terugloopt en dan blijkt dat ze deze woorden wel in het Hollands kan uitspreken. Na het afrekenen met tip voor de goede zorgen worden wij vriendelijk uitgeleide gedaan. Het Internet lonkt voor Bak bij thuiskomst na de te lange contactstilte en niet veel later ligt Bak languit op zijn ruime tweepersoonsbed op zoek naar het Internet “ketak”.

De zon prikt al vroeger dan de wekker afloopt naar binnen en dat is een prettig vooruitzicht voor de zware fietstocht dat vandaag op het programma staat. Moeder de vrouw zorgt voor de koffie terwijl Pa de rest keurig netjes voor zijn rekening neemt. Eerst de vers geperste jus de Orange, broodmandje met inhoud, yoghurtje, eitje met voorkeur, de wereldberoemde biologische Luikse Appel cq Perenstroop en dan ook nog een schaaltje fruit. “ge mot goe ete ne als ge zo’n end mot fietsen” en dan Vlaams. Het smaakt geweldig allemaal en na een derde bakkie wordt het toch wel tijd dat we ons in het fietskostuum hijsen.

Een mooi blauwe lucht, een vel zonentje en een temperatuur die kan oplopen tot 25 graden. Nog voor wij het dorp uit zijn is er al twee keer gestopt omdat de gecombineerde tijds-, hartslag-, afstand- hoogte meter deels werkt en dan met name alleen het klokgedeelte. Heb er toch een nieuwe batterij in laten zetten hoor ik Bak nog zeggen. Toch is het doorgaans zo dat als je de ene batterij vervangt in de “ontvanger” zal ik maar zeggen, dat je ook de andere in de “verzender” gelijk vervangt en dat hebt tie nou net niet gedaan. Alweer een frustratie rijker, na het mobiel gedoe van dat administratieve mannetje en niet te vergeten het Pincode gedoe van de Visacard, dat na het debacle in Frankrijk en laatstelijk in Luxemburg, opnieuw moest worden opgevraagd. De nieuwe pincode voor de Visacard is weliswaar en tijdig toegestuurd echter persoonlijk mogelijk met de lege enveloppen weer weggegooid. Ondertussen fietsen we door een werkelijk heerlijke groene omgeving in het glooiende Ardennerland richting Stoumont. De zon doet verwoede pogingen de blote huid te kleuren en bijna ongemerkt is een klim ingezet met 3 a 4 % stijging en die zeker en vast uitloopt naar 7 a 8%. Mooier kan je het eigenlijk niet hebben zo’n eerst klim die langzaam oploopt en geleidelijk aan de spieren op de juiste spanning brengt. Via Stoumont rijden wij richting het toeristische Coo en bij de plaatselijke watervallen doen we ff een bakkie, dat door enigerlei misverstanden eindelijk na drie keer bestellen wordt verkregen. Dat moet dan wel gecompenseerd worden met appelgebak en natuurlijk met dat zoete witte goedje. Heerlijk genieten we nog even van dit zonnige rustmoment en weten we dat de gevreesde Wanne het eerst volgende serieuze obstakel wordt. Deze kuitenbijter uit de klassieker Luik Bastenaken Luik gaat aanstonds een aanval doen op het uithoudingsvermogen en start in Grand Halleux naast de kerk.

Voor de aanloop naar de Wanne is het nog een paar km vlak en langzaam maar zeker begin ik toch een beetje nerveus te worden, want de laatste keer dat ik dit obstakel bedwongen heb is ruim twintig jaar geleden en toen had ik ook al moeite met de weg naar boven. Voor de kerk linksaf en dan sta je gelijk stil als je niet tijdig geschakeld hebt naar een heel klein verzet. De Wanne kondigt zich aan met opwarmertje van bijna 20 % en als je niet kans ziet om je fiets naar voren te bewegen, kan je er op wachten dat je fiets, inclusief bemanning, vijf keer zo hard dezelfde weg achteruit wordt teruggeworpen. Wat een vuil kreng is dat eerste stuk toch en het gevloek is niet van de lucht van fietsers die voor het eerst geconfronteerd worden met deze steile wand. We zitten midden op het parcours van Luik Bastenaken Luik waar vandaag ook de toertocht wordt verreden. Als je dit eerste stuk hebt overleefd staan de spieren al in de overwerkstand en dan moet de officiële beklimming van de Wanne met stukken tot 15 % nog komen. In een uiterst rustig ritme kruip ik als het ware naar boven en alle herinneringen van toen komen weer door en ook nu gaat het weer heel moeizaam, maar ik hoef niet uit het zadel zoals zo velen om mij heen. Halverwege kom ik Bak tegen die even een rustmomentje heeft ingebouwd, maar eigenlijk wil ik gewoon door. Het stuk voor het bos is vreselijk steil en met nauwelijks wind en de zon recht op kop wordt het echt een martelgang. Het is warm en ik krijg die verrotte slag nauwelijks te pakken, daar waar het vroeger eigenlijk allemaal van zelf leek te gaan. Met de La Redoute nog in het vooruitzicht kan dit wel eens een behoorlijke lijdensweg worden. Opgeven kan altijd nog maar dan alleen als het lichaam er mee kapt, want ik weet hoe leuk ik dit vond. Het zweet guts inmiddels uit de poriën en doet de polsen glimmen in de brandende zon. Het gevecht is begonnen. 

De wil om fietsend boven te komen en vooral ook die trots als eenmaal de top wordt bereikt, die eigenlijk helemaal niet zo hoog is. Het gaat moeizaam en ik moet me zelf tot rust manen maar ik word een beetje opgejaagd door al die toerfietsers waarmee ik me toch enigszins wil meten. De les voor de La Redoute is duidelijk en daar moet het dan maar gewoon lukken want anders is de Mont Ventoux over twee weken voor mij alleen met de auto bereikbaar. Het voordeel van zo’n toertocht is dat er controle punten zijn waar je wat te drinken kan halen dus laat ik mijn drinkbus volgooien met energie drank. De gevaarlijke afdaling van 15 % volgt naar Stavelot en daar gaan we een hapje doen. Eenmaal op het terras komen we even bij van die zware beproeving die Wanne heet, maar ook dat mooie gevoel dat we de beproeving hebben doorstaan. Eerst maar een colaatje om de suikers aan te vullen en doe ook maar een omelet champignons en een omelet kaas voor Bak. Voor de La Redoute moeten een stukkie overbruggen van 28 km en wij kiezen voor de rechtstreekse verbinding naar Remouchamps. Ondertussen bereid ik me voor op die vreselijke pukkel die ons straks te wachten staat en waar ik mijn zinnen opgezet heb, want dit is toch wel een heel fraaie uitdaging. Van dit Ardense hoogtepuntje kan ik elke meter wel dromen en toen kon ik de krachten zo verdelen dat ik de klim kon volbrengen, ondanks dat onmenselijke fietsstuk van 21 %. Gaat dat weer lukken, kan ik de La Redoute na 20 jaar opnieuw bedwingen en dat zou gelet op mijn persoonlijke omstandigheden een waanzinnig opsteker zijn voor de hel van het zuiden die Mont Ventoux heet die ruim twee weken later volgt. We smelten weer samen met de toertocht en het lijkt een invasie van toerfietsers die op dit moment het straatbeeld van Remouchamps bepalen. Bak en ik maken ons op voor een praktisch onmogelijk opgave gelet op ons trainingsprogramma ter voorbereiding op die Kale Berg die na Luxemburg qua klimmen beperkt blijft tot de Maarssense Brug. Al vijf keer eerder heb ik de La Redoute beklommen en alleen de laatste twee confrontaties heb ik de klim in een tijd kunnen pareren.

De straten van Remouchamps, zo herkenbaar en die spanning die weer helemaal terug is voor de helse klim naar dit unieke plekje van de Ardennen. Bak rijdt mee in een groepje dat ik niet kan volgen en ook makkelijk laat gaan. Dit moet ik echt op mijn manier zien te volbrengen, los van alles van wat er om mij heen gebeurt. Het is mijn race tegen het lijf dat de strijd allang gestaakt heeft. De hitte maakt gelukkig plaats voor andersoortig weer met wat lichte regen terwijl de krachten uit mijn benen wegvloeien en dat het gevecht met mezelf weer opnieuw kan beginnen. De spieren lijken te branden in de kuiten en het hartritme stokt bij mijn begrenzing terwijl de warmte de adem afsnijdt. Bak zit halverwege in het gras bij te komen van de enorme inspanning. Je verwenst jezelf nu een lekke band of een ander technisch probleem waardoor je van de fiets af moet, maar op zo’n moment is er niets dat maar ook op enig mankement lijkt en is afzien de enige remedie. De idioot die hier het fietspad hier aangelegd moet een kwelgeest zijn en dan zijn er altijd weer van die sukkels die het een uitdaging vinden en zo nodig naar boven moeten.
Ik vraag me steeds vaker af waarom ik mezelf moet pijnigen, maar tegelijkertijd weet ik ook dat als ik straks terug ben de pijn wordt verzacht met een heerlijke stortdouche en daarna een echte Bourgondische rode, dat op advies van wijnkenners op zeventieneneenhalve graad moet worden genuttigd. De La Redoute is nog niet gedaan en het wordt dringen aan de top dat nu langzaam maar zeker in zicht komt. Smerig steil 18 % en een weg die steeds smaller wordt en waar een haag van mensen aan weerskanten van de weg de zwoegers toeschreeuwen. Hordes fietsers waar van een groot aantal al naast zijn of haar fiets loopt en de strijd heeft op gegeven. Een bizarre klim. Het is nog maar een klein stukkie naar boven maar alles lijkt te verzuren, de handen verkrampen aan het stuur, zuurstof gebrek waardoor het lichaam gaat shaken en spieren die op knappen staan zijn mijn stille getuigen aan deze confrontatie met La Redoute. Het is het publiek dat mij weerhoudt om hier toe te geven aan zo’n stomme berg. Vloekend en tierend slepen de renners zich een weg naar boven en om me heen zie ik renners gewoon van hun fiets afvallen. Dat publiek dat hier in groten getale op af is gekomen is hier om de martelgang der renners te aanschouwen. Ik noem het leedvermaak maar ook dat is vermaak. Ik kan blijven zitten en uiterst moeizaam bereik ik uiteindelijk de top van de La Redoute. Terwijl ik toerfietsers kotsend over hun stuur zie hangen vier ik hier ruim twintig jaar na dato mijn overwinningsfeestje.

Ben natuurlijk behoorlijk teruggeworpen met mijn angstige periode met hartproblemen maar ik ben terug op mijn andere manier en wat is dit een geweldig gevoel. Voor het eerst ook dat Bak na mij bovenkomt, maar we vieren het feestje samen, want dit is zijn eerste kennismaking met die vreselijke La Redoute. Wat een prachtige dag met de zware beproeving op de Wanne en een meer dan fantastisch resultaat op de La Redoute. Deze overwinning op vooral mijzelf geeft mij heel veel vertrouwen voor die volgende zware klus die Mont Ventoux heet.