Cuatro hombres en Madrid

Vier mannen in Madrid

{het avontuur van vier mannen in Madrid met Eldert (Bak), Theo (Theo) Michel (Mik) Peter (auteur)}

Het gebeurt niet iedere dag dat je dit koude kikkerlandje effies kan verruilen voor een paar dagen zomerse warmte op ruim twee uur vliegen. Madrid de bestemming dit jaar voor de gevierde vrienden, al levert het vertrek op Schiphol nog een aantal spannende momenten als Bak ondergetekende, incognito via Iberia het land uit wil smokkelen als de werkelijke naam afwijkt van de geboekte naam. Het streberige maar vooral chagrijnige type achter de desk kan mijn blauwgetinte oogopslag weerstaan. Zij houdt haar Spaanse voet bij stuk als zij mij de toegang weigert en mij naar de counter van Iberia verwijst om een en ander recht te zetten. Dat het waarschijnlijk niet kosteloos is roept deze Nederlands sprekende Spaanse mij enigszins cynisch na. Bij de counter van Iberia doen ze gelukkig niet zo moeilijk en na enig telefonetisch overleg is er een Go. De Spaanse Barbie achter de incheck is blijkbaar not amused als ik onverrichter zake terugkeer op de plek des onheil en zij haar meerdere moet erkennen aan een stem die haar via de telefoon toespreekt. Als ik dan ook eindelijk ingecheckt ben is het kwartet compleet en daarmee volop redenen aanwezig om dit heuglijke feit in gepaste sfeer te vieren met een bakkie. Vier op een rij, op rij vier achter de businessclass ruimte dat met een verplaatsbaar gordijn kan worden uitgebreid, dan wel ingekort is het vertrek volgens planning daar als wij rond 8.10 uur plaatselijk wintertijd de Polderbaan op taxiën. De Turkrestanten zijn op tijd weg zodat zonder obstakels vol gas gegeven kan worden op deze Weilandbaan.
Het wordt een prima vlucht al is het moeilijk om de koffiekar staande te houden op de plek waar wij dat graag wensen teneinde de bestelling door te geven. Ondanks verwoede pogingen blijven wij koffieloos en is er na tweeeneenhalfuur een zachte landing op Madrileens grondgebied. Via de metro rijden wij naar de koffers en niet veel later zitten wij in de taxi die ons graag naar het hotel wil vervoeren.
Dat wij er klaarblijkelijk van uit zijn gegaan dat hij wel weet waar wij naar toe moeten klinkt de vraag van de taxichauffeur ons toch niet geheel onbekend in de oren als hij ons naar het te verblijven hotel informeert. Alle ogen zijn even gericht op kwatta Bak, die met de hotelorganisatie belast is. Het antwoord op deze mysterieuze vraag, die hij mogelijk toch wel had kunnen verwachten, blijkt ver weg in de kofferbak en Spaanse snelwegen rond het vliegveld lenen zich uitstekend voor kortstondig bezoek in de achterbak gelet op de aanwezigheid van vrij brede vluchtstroken.
Van de drie gevestigde Holiday Inn hotels komen wij uiteindelijk in de Express versie terecht, nadat de chauffeur ons eerst lekker heeft gemaakt met de duurste optie met rode loper. Met een schitterende ligging tussen strakke industriële vestigingen op dit bedrijventerrein wordt het antwoord op de vraag “hoe kan het zo goedkoop” zonder af te kijken moeiteloos door iedereen correct beantwoord.
Binnen ziet er uitstekend uit en is de eerste opvang verwarrend als Elena en Elena de balie bevrouwen. Deze Siamese tweeling heet ons van harte welkom en na de administratieve handelingen, het intrek nemen, dan wel inrichten van de slaapvertrekken, inclusief het broodnodige ledigen van de blaas, kan de eerste speurtocht worden ingeleid.
Tijdens het spoor zoeken in een netwerk van openbare mensvervoerende ondernemingen, al dan niet onder de grond, raken wij dat beoogde spoor al snel bijster. De spoorweghost bij het metrostation La Granja laat ons de juiste en meest uitgebreide vervoerskaart scoren en voor 35 euri pee pee zijn wij verzekerd van prettig uitbestede verplaatsingen op nagenoeg alle openbare vervoertuigen op en onder de grond in de Spaanse hoofdstad.
De lucht strak blauw en met 22 graden te warm voor de tijd van het jaar. Het raakt ons wel natuurlijk maar genieten ondertussen, mits niet onder de grond, van het positieve, afwijkende, gedrag van moeder natuur. Ook onder de grond in de metro is het allemaal even wennen als wij plotseling opvallend veel ruimte krijgen in de coupe. Al snel blijkt dat de metro gaat aanzetten om hetzelfde parcours in omgekeerde volgorde af te leggen en dat wij dan ook niet veel later gaan begrijpen, dat de streep door de station aanduiding aangeeft, dat het hier gaat om een wisselstation al waar wij geacht worden om over te stappen op de metro die op het naastgelegen perron zijn opwachting maakt.
Uiteindelijk duiken wij, weliswaar met enige vertraging, weer op boven de grond bij het Estadio Santiago Bernabeu en het digitaal vastleggen van dit architectonische hoogstandje is weldra alweer geschiedenis. Bak, Luik en Mik willen graag naar de thuiswedstrijd van Real tegen U.D. Almeria op zondagmiddag en worden in hun wandeling om het stadion al snel op hun wenken bediend als een Spaanse voetbalvriend ons vier kaarten aanbiedt voor een prijs waar je in de oorspronkelijke prijszetting acht exemplaren voor kan kopen. Na enige aarzeling van de Madrileense kaartjessjoemelaar gaat hij overstag voor de respectabele prijs van 55 euri pee pee. Natuurlijk ook hier weer veel informatie inwinnen en dan is het handig als je wat Spaanse woordjes kent om je hier een beetje wegwijs te maken. De enige die de Spaanse taal enigszins zou moeten beheersen met een jaar studie der Spaanse letteren laat de conversatie aan de niet spaansestudiebollen. Dit duidt erop dat Mik, zonder verder namen te noemen, waarschijnlijk nooit heeft opgelet in de klas dan wel veel gespijbeld heeft tijdens deze studie en derhalve de tolkgesprekken uit de weg gaat.
Na het scoren van de vervoer en voetbal kaarten (hierna V.V.) meldt de inwendige mens zich en kan de zoektocht worden hervat naar een buitenterras, hetgeen in dit gedeelte van de stad een onmogelijke opgave is. Eetcafeetje dan maar en voor 11 euri een dubbel menu bestaande uit een voor gerecht en een gerecht dat je daar na nuttigt. Voor het mondspoelen gaan wij direct over op licht alcoholische versnaperingen omdat koffie niet echt een passend drankje is bij soep en vis. Nog maar een uur in de stad en de eerste 100 euri zijn we al kwijt aan V V met lunch.
Om in te schatten waar de volgende dag de wandeling door Madrid zal aanvangen is een toeristische tip wel handig en dan is de Madrid Vision een aanrader. Dit rode VVV kantoor op wielen zonder dak kent twee routes en brengt je langs de mooiste plekkies van de Madrid.
Naast het uitzicht vanuit de bus is er ook in de bus voor een welwillend oog genoeg vermaak en met name de omgeving van de spiltrap, die de twee dekken met elkaar verbindt, kent mooie momenten. Naast het optrek- en remmoment dat niet alleen de bus maar vooral haar passagiers in, dan wel uit beweging zet is het met name de laatste trede van de spiltrap die vaak over het hoofd wordt gezien en als zodanig voor het leedvermaak kan zorg dragen. Bak heeft voor zo’n kostelijk moment gezorgd en daarmee een extra dimensie aan deze Madrid Vision gegeven als hij bij een onachtzaam moment, als gevolg van stoer en enthousiast trapgebruik, op geheel eigen wijze een persoonlijke invulling geeft aan een snelle verplaatsing en uiteindelijk plat op de laatvloer belandt. Na tweeënhalf uur vliegen even zolang bussen zijn er, los van het ondergrondse avontuur, al heel wat kilometertjes afgelegd op zo’n eerste dag. Terug in het hotel is de spoeling qua eetmogelijkheden wat dun bezaaid en lijkt de Mexicaanse hamburgertent om de hoek de enige optie. Zeker geen culinair hoogstandje maar je moet wat al is de huiswijn niet om over naar huis te schrijven hetgeen wij dan ook nalaten. Na een lange vermoeiende dag wordt er een weinig nagekaart cq gepraat en is de nachtrust aanstaande.

Zaterdag 21 maart
Als je niet van blauw houdt wordt dit wel een vervelende dag met die kleur de hele dag boven hoofd en voor diegene die dit wel kunnen waarderen belooft het, met een middagtemperatuur van 24 graden een fantastische dag te worden. Voor het ontbijt moet je zelf in actie want anders dan het doet vermoeden komt het lopende buffet niet naar jou. Een bijzonder ruime keus uit allerlei ontbijtzaken, met diverse broodsoorten, muesli dingen, yoghurtjes in diverse smaken, blikvruchtenmelange en de gebruikelijke drankjes in de vorm van thee, koffie dan wel de vruchtensapachtige drankjes. Een heerlijk ontbijt en dit vindt gretig aftrek temeer omdat het ook een heel zware dag gaat worden.
Een slimme vondst van Theo die een bushokje ontdekt voor het hotel en daarmee de lange wandeling naar de metro uitspaart mits hier ook een bus aankomt en ons naar een metrostation kan vervoeren. Diverse mogelijk heden qua wandelingen en de start is in het Parck Buen Retiro. Een prachtig park met roeivijver, beelden, terrasjes en met name het Palacia de Christal levert veel fotomomenten. Ook vandaag een episode van EB’s postzegelsoap, waarbij onze verstokte filatelist wederom op zoek gaat naar de plaatselijke PTT teneinde zijn geliefde kartelbriefjes te scoren. Veel, nee heel veel bezienswaardigheden worden aangedaan en we zijn niet alleen. Ook de Madrilenen hebben hun vrije weekend en gaan dan zelf ook op pad in hun Culturele hoofdstad. We slenteren door de stad, stoppen dan eens voor een broodje of een bakkie bij de buitenterrasjes, die hier wel volop aanwezig zijn. Mede gelet op de leeftijd worden smiddags de zitmomenten wat langer als wij onder het genot van een heerlijk drankje genieten van opmerkelijk veel vrouwelijk schoon dat voorbij sjokt.
Een Italiaanse hoofdmaaltijd lijkt een prima optie waar iedereen mee instemt al lijkt het alweer een tijdje terug dat we zo’n Pizzahut zijn tegen gekomen. Eenmaal gezien blijft die bij ondergetekende in het navigatiegeheugen opgeslagen en wordt deze na twintig minuten lopen weer terug gevonden. Opvallend fraai zwart, als ik Mik mag geloven, die hier als pizzabakker rondloopt en af en toe haar gezicht laat zien.
De wijn is van een uitstekende kwaliteit, dat in tegenstelling tot het smakeloze slappe rode aftreksel uit de Mexicaanse hamburgertent van de vorige avond.
Als er een bus vertrekt vanaf het hotel zal er ook wel een bus terugkomen, is een van de gedachten waar openbaarstadsvervoersorganisatietalent Bak op hinkt. In zijn goed bedoelde Spaanse prietpraat tracht ons Haagse Hopje de buschauffeur te doen geloven waar wij er uit moeten. We komen in de buurt van het hotel dat hemelsbreed op 250 meter van de halte verwijderd is en dat is netjes zou je zeggen. Tot onze grote ontzetting constateren wij dat, als wij bij het hotel willen komen, minimaal drie snelwegen moeten oversteken, met gevaar voor niet alleen eigen- maar zeker ook andermans leven. Zo’n snelweg waar doorgaans geen oversteekplaats aanwezig is werpt ook nog wel een aantal obstakels op die dan weer gerond moet worden en als zodanig een lachmoment kan genereren. In de serie “languit van dichtbij” na Bak plat in de bus nu Theo languit in de greppel die mogelijk iets dieper was dan voor het oog zichtbaar. Dat is dan toch weer zo’n leedvermaak moment dat lekker bekt in het verslag en derhalve ook geplaatst wordt.
Na gedane arbeid, is een onvervalst potje klaverjassen een heerlijke afsluiting van wederom een zeer vermoeiende dag. Klaarblijkelijk zijn ze in dit hotel geen gezellige zitgasten gewend en dienstdoende hotelhosten Miriam en Noelia komen af en toe een praatje maken en op de vraag van Miriam wat wij aan het doen zijn moeten wij helaas het voor haar begrijpende antwoord (klaverjassen) schuldig blijven. Het openen van de wijnflessen is voor de dametjes een groot probleem met een kurkenrukker uit het jaar nul, dat alleen maar gaten boort in de kurk, waardoor directe assistentie dan zeer gewenst wordt. Ook lastig voor deze hotel lievies is de juiste glasvoering ten aanzien van de drankjes, los van het maximaal toegestane aanvaardbaar vullingniveau dat continu wordt overschreden. Het zijn schatten van meiden maar zij zullen ongetwijfeld over andere kwaliteiten beschikken. Na een matige start op de vrijdagavond slaan Luik en ondergetekende weer genadeloos toe en houden we het na twee spelletjes gezien.

Zondag 22 maart
Na een rustige nacht loopt opeens de telefonetische wekker af en vanuit de hoek van de kamer en duik ik over mijn bed richting telefoon in de hoop de lieftallige hotelhoststem te horen die met het verlossende woord komt dat het tijd is om op te staan. Na het bereiken van de telefoon, cq opnemen van de hoorn teneinde een fraaie conversatie aan te gaan, is de teleurstelling groot als de gewenste vrouwenstem uit een mannen mond komt.
Ondanks deze teleurstelling heb ik goede moed, mede gelet op het alweer schitterende weer en laat ik me prettig nat worden onder de warme straal van de douche wel te verstaan .
Het ontbijt is geen verrassing meer en wijkt niet af van het voorgaande ontbijt. De stille hoop dat er wellicht een lekker gekookt eitje zou zijn toegevoegd aan de rijkelijk gevulde zondagochtendontbijtdisk wordt snel te niet gedaan. Desondanks smaakt het weer uitstekend en niet veel later staan wij weer bij de halte te wachten op bus 154 die ook niet veel later arriveert. Tegelijkertijd komt er nog een bus aanrijden met het opschrift Madrid. Bak, Theo en schrijver van dit proza stappen in de iets opgeschoven bus 154 en eenmaal binnen wachten wij tevergeefs op Mik die ons logischerwijs zou volgen. Als de deuren worden gesloten moeten wij constateren dat de vriendenclub tot drievierde is gereduceerd als Mik zich niet meldt aan de kaartjesgleuf. Een typische Mik actie die slim denkt te zijn en in de veronderstelling is met die andere bus op hetzelfde metrostation terecht komt. Niet dus en het verhaal is nog niet klaar als hij zelfs op het getoonde kaartje niet met die bus mag reizen en er zo een moment ontstaat dat ook wel als het Makro moment de boeken in gaat, als hij bij de eerst volgende bushalte uit de bus wordt gegooid bij de nabij gelegen Makro. Prachtig voor het verhaal natuurlijk maar niet slim en zie nu elkaar maar weer eens terug te vinden. Sms-en lukt niet zo geweldig onder de grond en zo worden berichten niet bereikt. Het trio besluit de eenling op de wachten bij de vlooienmarkt ook wel Rastro genoemd. Het is een van de beroemde vlooienmarkten aan de Ribera de Curtidorie en is het zondagse trefpunt van honderdduizenden Madrilenen. Een ongelooflijke mensenmassa struint langs de kraampjes met daarop heel veel zooi, kleding, kunst en alles wat daar tussen in zit. Ook een plein waar door kids en oudere jongeren plaatjes worden verhandeld of geruild zoals hier de Pokamon plaatjes of de voetbalplaatjes van AH. De verdere planning bestaat uit en snelle blik op Picasso in het Museo National del Prado en daarna natuurlijk de wedstrijd van Real in Bernabeu. Het museum laat ik voor wat het is en wacht buiten in het zonnetje op wat komen gaat. De teleurstelling bij de boys is groot als de beroemde Picasso niet thuis geeft in dit Prado maar in het Arte Reine Sofia hangt vlak bij het Estation de Atocha. Als het tegen vieren gaat lopen wordt tijd om het hoogtepunt van de dag te gaan beleven dus stappen we op de bus of liever gezegd in de bus voor een kort ritje naar Bernabeu. Wat een gigantisch mooi stadion en wat een wandeling naar boven waar wij onze plekkies vinden ver boven de middenlijn. Tot een kwartier voor aanvang blijft het redelijk rustig in het stadion maar dan in het laatste kwartier loopt het echt helemaal vol en zijn wij getuigen van een heel slechte wedstrijd maar met twee coals van onze Guntelar zoals Huntelaar hier uitgesproken wordt. Wat een beleving in het Estadion Santiago Bernabeu van de Koninklijke uit Madrid. Een unieke ervaring dat we zeker niet wilden missen. Na afloop nog een paar foto’s van dit prachtige stadion voor het nageslacht en dan maar op zoek naar een prakkie eten. In de omgeving van het stadion is alles dicht dus is een kort ritje naar het centrum is een goede optie. Al snel vinden we een eetcafeetje voor een snelle maar uiterst smakelijk hap. De ober is niet zo scheutig met de wijn dus die help ik een handje door de fles vochtverliezend boven het glas te houden. De plaatselijke Tapasboer kan er wel om lachen en stelt zijn tip daarmee zeker.
Mijn expertise op het gebied van het wijnfles openen wordt door Noelia zeer op prijs gesteld en als zodanig ingeroepen, waarna het eerste drankje aan de kaarttafel door het huis wordt aangeboden.
Aan de kaarttafel krijgen Bak en Mik nog eens een lesje in klaverjassen en met nog een avond te gaan lijkt het overall klaverjas tournement in the pocket voor de Maarssen/Apeldoorn combinatie.

Maandag 23 maart
Als we aan de ontbijttafel verschijnen is Mik al aanwezig en heeft tie ook al de hond uitgelaten. Door de teleurstellende ervaring aangaande de ontbijtwekservice van de vorige dag heb ik besloten deze service van het hotel achterwege te laten. Ik ga blind op het telefoonalarm van Bak maar ben ik ook hier weer voor de wekker wakker, hetgeen dan ook gelijk voor Bak geldt die ik naar de tijd vraag. Maandag en wat is er dan open, we zien wel maar het ochtend programma is gevuld met een bezoek aan de monumentale stierenvechters arena Plaza de Toros. Op het terrasje bij de arena komen we eerst even op adem onder genot van een bakkie en geniet Mik wederom van een fraaie donkere die de bestelling zowel opneemt als uitserveert. Er is een rondleiding door het Plaza del Toros met een vrolijke blonde dame die ons in snel vloeiend Engels de nodige informatie verschaft. Het stierenbloed van de wedstrijd van zondag ligt er nog en wordt zorgvuldig weggewerkt. Ook dit is echt een bijzondere ervaring als wij midden in de arena staan met in ieder geval de wetenschap dat het beestenspul op stal staat dan wel geprepareerd tot voedsel in het schap van de slager liggen.
De metro brengt ons snel weer in het centrum en eerlijk is eerlijk na het voorval met Mik eerder met de bus blijven we waakzaam op zijn volgzaamheid. Mik heeft nog een tuinwens naast het paleis en ook komt Picasso weer in beeld. De paleistuinen boeien Luik en mij niet zo en bovendien is het tuintje aan de overkant van de weg gratis en kan je heerlijk plat in het zonnetje. Verder dan het paleis komen ze niet want de tuinen zijn niet te bezichtigen dus gaat deze aflevering van eigen huis en tuin niet door. Rest nog het museum voor het Picasso werkje terwijl ik het culturele museum bezoek ook hier even aan mij voorbij laat gaan en op zoek ga naar een mogelijk interessant restaurant. Vlak bij het museum tref ik een vriendelijk ogende eetschuur met het fotomenu aan de muur zodat je op een plaatje kan aanwijzen wat je wil eten. Na het eten wordt het weer tijd voor het traditionele kappersbezoek voor Mik en gaat de rest richting hotel. Een van de Elena’s runt de zaak nu alleen en het heeft pas zin om een consumptie te vragen als er niemand meer staat om in te checken. Ze is me dankbaar als ik ook voor haar mijn ontkurk expertise kan inzetten zodat zij verder door kan gaan met inchecken. Ook op deze avond valt er geen eer te behalen voor de Mik/Bak combinatie en gaan wij onze laatste Madrid nacht in.

Dinsdag 24 maart
El Escoreal staat na het ontbijt op het programma en daarvoor moeten we 50 km met de trein. Het is een wens van Bak en hij kijkt er dan ook heel erg naar uit. Als hij iets organiseert dan gebeurt er altijd wel iets dat het dan net weer niet door kan gaan en dat heb ik menigmaal mogen ervaren bij Bak maar goed de aanhouder wint. So far so good, om het maar eens over een andere tekstboeg te gooien. Hoe is het toch weer mogelijk als ter plaatse tot 15.00 uur geen bus beschikbaar voor het bezoek aan het kruis van Franco. Hierbij doel ik op het 150 meter massieve granieten kruis dat boven de Vallei der gevallenen uittorst en op kilometers afstand zichtbaar is. De taxi biedt dan een uitkomst en voor 24 euri brengt hij ons naar Santa Cruz Del Valle De Los Caidos en blijft hij daar ook nog een uurtje op ons wachten alvorens de terugtocht te aanvaarden. Om in het kruis te geraken, rijdt er doorgaans een treintje via een tandradbaantje tot onder aan het kruis en vanwaar je een fantastisch uitzicht hebt over de vallei. Maar met Bak in de organisatie ………….juist ja …….. out of order hetgeen zijn reputatie wederom bevestigt. Wel het graf gezien van Franco en ik ga er even vanuit dat die er nog wel ligt. Bak is wel heer en meester in het uitzoeken van de metrolijntjes en dat is een prettige geruststelling. Terug in El Escoreal maken wij gebruik van een eenvoudige doch smakelijke lunch op een verhoogd terras met een fraai uitzicht op de bediening …….….. eh en ja ook op het imposante klooster dat wij na de lunch nog even bezoeken. Tegen vieren halen we onze spullen op in het hotel en laten we ons vervoeren naar het vliegveld. Inchecken en snel achter de douane voor het taxfree shoppen en een vorkje prikken. Wat een geweldige stad is dat Madrid en wat hebben we ontzettend veel gezien van deze hoogstgelegen Europese hoofdstad. Het is fraai geweest en ook het weer heeft daar natuurlijk een grote invloed op gehad net als de lieve dametjes in het hotel die ons steeds ter wille zijn geweest. De schoenzolen zijn versleten maar het is de moeite waard geweest en ik kijk al weer uit naar het volgende stedentripje. Tijdens de vlucht probeer ik zicht te krijgen op de binnenkant van de oogleden maar het is te donker. Het is een prima vlucht en thuis wacht weer de kou met maximaal 6 graden, maar de Spaanse zon heeft weer energie gegeven waarop ik weer even vooruit kan.
Het was weer een gave korte vakantie met veel mooie, serieuze, onverwachte, soms teleurstellende, maar vooral leuke momenten.
Deze prachtige ervaring is in beeld gevangen met een slordige 1200 foto’s en naar waarheid beschreven in dit 3761 woorden tellende reisverslag
Bedankt mannen……… het was top.