De vier mannen in Boedapest 2010

De personages. Eldert (Bak), Theo (Luik), Michel (Mik). Uit de reeks reisverhalen "vier mannen in" 

Een feest van herkenning moet het worden als ik dertien jaar na dato terugkeer in Boedapest als culturele bezoekstad in de serie “Vier mannen in”. Het feest begint al op Schiphol als ik bijna tegen het prachtige lijf van Chantal Janzen oploop en daarbij een zuinige glimlach met een vriendelijk hallo krijg als blijk van herkenning na onze samenwerking in de Staatsloterijshow en de Musicalawards. Het viertal is snel verenigd en een KLM vriendje van Mik heeft voor extra beenruimte gezorgd op rij negen. Vlak voor boarding duikt Mik nog even de Last Minute Service binnen voor een gratis spuitluggie. Achteraf blijkt dat zijn keuze is gevallen op een geurtje dat grote gelijkenis vertoont met het alom bekende spuitertje onder rand. WC eend dus en niet te harden, maar het schept wel ruimte als iedereen een stapje op zij doen als Mik in de buurt komt. 

Eenmaal in de Boeing 737 van Malef blijkt de beenruimte in rij negen gelijk aan elke andere rijen in deze Hongaarse vliegkist en lijkt de mogelijke inspanning van Mik minder succesvol dan wel teleurstellend. Het mag de pret niet drukken, want de beenruimte is meer dan voldoende en bovendien met een vlucht van 1.50 uur redelijk relaxed. Het diner aan board bestaat uit een broodje salami met een wijntje op kleur direct gevolgd door de koffie die ik gemakshalve aan me voorbij laat gaan. Lekker bij het raam om foto’s te maken en eenmaal door de wolken zie ik door de wolken de wereld daaronder niet meer met als gevolg dat het fototoestel gedurende de heenvlucht verder ongemoeid blijft. De koffers zijn snel uit het vliegtuig en dan moeten wij in Hotel Baross zien te komen. Toch eerst maar Euro’s wisselen want ja de Florin overheerst hier in Hongarije en zeker in de bus naar het metrostation, alwaar wij een meerdagenkaart kunnen bemachtigen voor de komende dagen in deze wereldstad. Duizend Florin voor vier eurootjes dus eigenlijk 1 Florin voor 1 cent en dan is er een redelijk overeenkomst met de oude Hollandse Florijn. Het vakantie hoofdrekenen kan weer beginnen en dat houd je scherp zullen we maar zeggen. Bus, metro en tram zijn na het vliegtuig de volgende vervoersmiddelen die ons uiteindelijk op Baross Ter brengt alwaar het gelijknamige hotel gesitueerd moet zijn. In de tram een drietal onder invloed zijnde en door de drugs aangetaste tandeloze jongelui, die de grootste lol hebben met elkaar en die veel ruimte krijgen als de andere passagiers geërgerd uit de weg gaan.  Achter een deur zijnde de entree van het hotel een tien meter lange gang en dan een binnenplaats in het vierkant met zes verdiepingen. Op de vijfde is de receptie en de balie lijkt onbemenst. Opeens komt er een vriendelijk koppie omhoog als Catha zich recht en qua hoogte net boven de balie uitkomt. Een lievie dus en na de broodnodige formaliteiten kunnen we naar de kamers. Eén deur voor twee kamers met achter die deur een appartement, compleet met keuken, grote woonkamer en twee kamers zijnde de hotelkamers inclusief eigen badkamers. Slaapkamer 1 met twijfelaar en eigenlijk te klein voor twee en slaapkamer 2 met drie bedden, een grote hoekbank en een kluis in de kast en ik vraag me af of die kluis wel safe is. De drie ambtenaren Luik, Bak en ondergetekende bij elkaar en Mik in de twijfelaar. Voor de gezelligheid moeten we richting de Donau aldus de zes turven hoge Hongaarse tuinkabouter achter de voor haar veel te hoge hotelbalie. Dat ze nog moet werken en niet op mijn verzoek als minigids mee de stad in kan. Gezellige eettentjes, plaatselijke amateuristische artiesten op een podium, souvenirmeuk en gewone bedelaars is het beeld van een van de vele gezellig verlichte “Ters” ook wel pleinen genoemd. Het is inmiddels avond en het buitenterras bij Anna biedt uitkomst voor een welkom rustpuntje. Als Anna, Jerico heet is de verwarring groot, maar genieten we van de omgeving en alles dat voorbij komt. Het eten daarna is veel te duur maar smaakt uitstekend en heb ik moeite met de wijn van tien euro…….. PER GLAS. Dat ik daar niet dronken word denk ik en dus doe ik zuinig met de wijn, waarvan kan gezegd dat ik voor die prijs bij de Hollandse buurtsuper een hele doos kan halen. Zo vlak bij de Donau nodigt uit voor een lekkere wandeling langs de prachtig verlichte gebouwen en beroemde bruggen. De stad is nu al een succes en gelet op het in gaan van de zomertijd komende nacht lijkt een snelle gestrekte houding van het lichaam aanstaande. Bak en Luik zagen de boel plat en ik lijk hiervan het slachtoffer te worden als ik hierdoor ernstig gestoord word met het inslapen. Wat een herrie kunnen deze heren produceren en eigenlijk is dit de klacht van alle drie als wij de volgende morgen uiteindelijk weer wakker worden. Een slechte nacht wordt goedgemaakt met een blik naar buiten alwaar een fraai lente zonnetje ons toelacht.

Zondag 28 maart 2010

Het ontbijt is meer dan compleet en met name de roereieren doen het goed en worden feilloos weggespoeld met koffie, thee dan wel de sappen in de smaken ananas en sinaasappel. Als nagerecht is het vruchtenyoghurtje erg populair en schept lekker weg. Tanden poetsen en poepen is doorgaans het ritueel na het hotelontbijt en zo ook hier. Buda staat vandaag op het programma met aansluitend een tochtje op de Donau. De Vissers Bastion, Matthiaskerk, Koninklijk Paleis, komen wij op onze wandeling door Buda tegen en het is gezellig druk en dat is ook wel begrijpelijk want het is fantastisch weer en de voornoemde toeristische optrekjes zijn zeer indrukwekkend. Koffietijd is voor ons Dutchies een groot goed en daarom gaan we tijdig bij twee lieftallige dametjes op de koffie. Omdat ze wel heel erg leuk is gaat Mik de weg vragen terwijl wij dondersgoed weten hoe, dan wel waar wij heen moeten. Ons bin zunig dus vier voor de prijs voor drie en dan hebben we het over de ansichtkaarten voor het thuis- cq vriendinnenfront. Dat is voordelig dus, ondanks dat Bak maar één kaartje nodig heeft koopt tie toch de vier en kan hij die ene kaart gratis versturen. Je loopt de zolen van je schoenen dun zo’n dag, dus na het Koninklijk Paleis in Buda terug naar Pest. Alleen hoe kom je van die heuvel af en dan ook nog in de richting die wij wensen voor onze volgende afspraak. Na een aantal omwentelingen door, bij, om en in het Paleis komt er schot in de zaak als er licht door de vestingmuur komt nadat twee deuren zich openen waarna de weg naar de vrijheid voor ons open ligt. Als de koffie machine het begeven heeft zoeken we een ander stekkie en happen we gelijk een broodje weg. 

Met de boottocht om 14.00 uur liggen we geweldig op schema als Luik, Bak en ik 20 minuutjes voor afvaart op de kade arriveren. Jammer alleen dat de kaarten, die ons toegang verlenen tot het vaarprogramma tot uiterlijk 13.30 uur opgehaald kunnen worden ergens op een plekkie elders in de stad niet zijnde de plek waar wij ons nu bevinden. Mik krijgt ons aan boord en kunnen wij alsnog schuitje varen …………. en eh ja champagne drinken in plaats van het eeuwenoude T-tje uit één of ander oubollig slaapliedje. Nou hier kan je ook best op slapen en zeker als er nog binnen het kwartier een tweede alcoholische versnapering naar keus wordt doorgedrukt. Die twee consumpties zijn bij de prijs in inbegrepen al is slechts de tweede een vrije keus. Met het zonnetje op je kop, een stevige bries door de haren en de alcohol in het lijf is er geen oog meer voor de omgeving en na drie foto’s lig ik heerlijk te knorren tegen de reling van het achterdek van het oude doch nog in goede staat verkerende schuitje. Jammer van de muziek aan boord dat, hoezeer ik me daar tegen verzet, toch door blijft komen dat met name bestaat uit de verzamelde werken van J S B met zijn strijkje. Ondanks dat heb ik het tochie over de “Sjeune Blauwe” als zeer prettig ervaren al heb ik van de omgeving weinig meegekregen. Die kunnen we ook doorstrepen van het wensenlijstje en dan hebben we al aardig wat te zien gekregen van ons uitstapje in Boedapest. Voor het zingen gaan we de kerk in en genieten we vanaf het dak van een geweldig uitzicht over Boedapest. Terug op de begane grond genieten we nog even na van het lente zonnetje alvorens wij aanstalten maken om richting Nepp stadion te gaan en van daaruit richting hotel terug te lopen. Dit uitstapje is een wens van mij omdat ik hier 13 jaar geleden in 1997 deel heb uitgemaakt van het Spel Zonder Grenzen team van Maarssen. Wij verbleven toen in een hotel tegenover dit legendarische voetbal stadion. In dit hotel zijn destijds heel bijzondere filmpjes door de TROS opgenomen en waar ik waanzinnige herinneringen aan over heb gehouden. Het stadion ligt er een beetje verlaten bij en ons huidige hotel is hier niet ver vandaan aldus Bak, die de route weer uitstekend verkend heeft. De omgeving verder boring en de roep naar eten wordt groot, want het loopt al tegen etenstijd. Op zo’n kilometer voor het hotel treffen wij een restaurant en gelet op de opkomende lijkstijfheid van diverse ledematen als gevolg van de enorme wandeling van vandaag besluiten wij zitting te nemen in dit eet etablissement van Aziatische afkomst. Blijkbaar is men niet zo gewend om toeristen hier te ontvangen gelet op de wijze waarop wij hier bediend worden. Smerige kleding door de bediening, een hoop herrie door moeder overste die hier de veel te korte broek aan heeft en de wijze waarop hier met de rode wijn wordt omgegaan. Het is een doodzonde als het rode vocht zo koud wordt opgediend dat enig strooizout nodig is om ijsafzetting op het glas tegen te gaan. Dan grijpt Luik in door de bediening er op te wijzen dat deze wijn toch wel erg koud is en begripvol wordt het rode goedje mee genomen om niet veel later via de bediening terug te keren naar de plek waar het eerder is aangeboden. Het glas voelt nu wel erg warm aan en dat is niet zo gek als het ietwat te lang heeft blootgestaan aan de micro golven van de magnetron en nu in deze vorm als Glühwein aan de man kan worden gebracht. We vallen van de ene verbazing in de andere als plotseling een groep van veertig Aziatische landgenoten het pand luidruchtig betreden om hier een stokkie mee te prikken. In no time verschijnt er van alles op tafel en voor dat iemand maar ook zijn dan wel haar jas uit heeft zit het spul enigszins ongegeneerd te schansen om vervolgens binnen 20 minuten wederom luidruchtig het pand te verlaten. Deze bende Koreaanse spleetogen is net een zwerm sprinkhanen dat zich als een plaag op het eten stort en vervolgens, nadat de boel volledig kaal, dan wel leeg gevreten is, zich weer een weg naar buiten waant op zoek naar een volgende prooi. Het is nog maar een klein stukkie naar het hotel en op “Baross Ter” wordt hard getimmerd aan de Metro 4 verbinding dat hier onder de grond moet gaan ontstaan. Het is een grote bouwput en dan zie je wel eens een obstakel over het hoofd. Zo ook Bak die niets vermoedend een roadblock over het hoofd ziet en een prachtige duikeling maakt om vervolgens achter deze wegversperring weer tot stilstand te komen. Hilarisch moment natuurlijk en dan blijkt dat leedvermaak toch ook leuk is. Als we Bak bijeen geraapt hebben gaan we even opfrissen en dan maar op zoek naar een locatie voor onze klaverjasdrive. Het hotel biedt ons de mogelijkheid niet maar twee huisnummers verder is een leuke kleine kroeg en daar is een tafeltje vrij op de vide met zicht op de bar compleet met dame. Deze dame, een chagrijnig type en zeker niet moeders mooiste, of wel maar dan vrees ik voor de rest. Ze lijkt niet gelukkig met onze aanwezigheid als ze de koffie komt brengen en wij inmiddels aanstalten maken de kaarten te schudden teneinde deze evenredig in een veelvoud van acht te verdelen. Ze wordt vriendelijker als wij de drankjes daarna zelf komen halen en de vuile vaat mee terug nemen. Een vriendin van deze bardame meldt zich niet veel later aan de bar en bezet de derde kruk van rechts zonder daarbij de intentie te hebben deze snel te verlaten. Ze weet wel raad met de halve liters en met de bardame drinken ze tegen de klippen op. De vriendin blijkt een wat speels en luidruchtig ding rond de 25 en een kwart, die al snel in de gaten heeft dat daarboven op de vide een aantal op leeftijd zijnde oude, doch nog in goede staat verkerende Hollandse knarren zitten en nauwlettend de twee daar beneden gade slaan. Het verzaken, (tijdens het klaverjasspel wel te verstaan) is dan ook meer regelmaat dan uitzondering. Het is een gezellig avond en zeker als de bestelling, na verloop van tijd met een simpele knikbeweging (the same) van bovenaf naar beneden wordt aangekondigd. De niet zo fraaie vriendin mag dan ook een keer, ………..de bestelling brengen wel te verstaan. Met de rode wijn komt ze niet verder dan haar eigen boezem, als zij met een ongecontroleerde beweging, gezien de situatie niet geheel onbegrijpelijk, het glas niet in balans kan houden en het rode vocht haar rijkelijk bedeelde voorgevel bevochtigt. Dat ik als enige wijndrinker op dat moment niet de behoefte heb om de rode vloeistof, anders dan gebruikelijk is te verorberen, ziet ze kans in een hernieuwde poging een vol glas boven te krijgen. Als ze dan voor me staat met haar inmiddels wijnrode voorgevel knipoogt ze vriendelijk en zegt haar glimlach voldoende. Ik beantwoord haar charme-offensief door terug te knipogen al kan ik alleen niet verhelpen dat bij deze poging het andere oog spontaan deze actie volgt waardoor het even heel donker wordt. De eerst zo saaie bardame rent naar boven als ik van boven een plaatje naar beneden schiet, om zo van ons vieren een foto te schieten. Het verbaast mij eigenlijk dat deze foto toch een redelijk scherpe uitvoering kent gelet op de nodige halve liters die door haar naar binnen zijn gelebberd. Alvorens wij weg kunnen worden wij, min of meer verplicht, haar tatoeage te aanschouwen als zij vol trots en ongedwongen haar onderrug ontbloot teneinde ons hiervan in kennis te stellen. Geen flauw idee wat de pentekening voorstelt, maar beleeft als wij zijn, beamen wij dat het erg mooi is. Van het kaarten komt allang niets meer terecht en tegen sluitingstijd mag ik een bedrag van € 28, - afrekenen. Opvallend is dat met name ik slachtoffer word van overmatig dan wel ernstig knuffelgedrag van beide dames als ik het pand tracht te verlaten. Ik weet me tijdig los te maken uit de handen van deze Hongaarse hapklare brokken en het onderwerp van de napraat in het hotel is duidelijk maar kort, want morgen wacht weer een lange, vermoeiende dag.

Maandag 29 maart 2010

Een strak blauwe lucht lacht ons weer toe als wij na een stevig ontbijt aanstalten maken het pand te verlaten. Hij doet het niet, de opmerking kort nadat wij in de lift zijn gestapt die ons van de vierde naar benee moet vervoeren. Zijn wij de eerste dag nog te zwaar voor de lift, waardoor Luik een lifje later moet pakken, vandaag ligt het probleem wat minder gecompliceerd. Misschien moet er iemand op het knopje drukken met de gewenste uitstapplaats teneinde deze viermanslift in beweging te zetten. Het werkt en niet veel later staan wij dan op de begane grond en kunnen wij op weg naar de Citadella wederom in Buda. De Citadella is een grote burcht boven op de heuvel en de tram reikt spijtig genoeg niet verder dan de voet van de heuvel waarna een pittige wandeling volgt. Luik doet het rustig aan vanwege een slechte knie. De klim eist toch zijn tol als ook Mik wat klachten krijgt in de ledematen maar al die ellende is de moeite waard als zij eenmaal boven zijn en een geweldig uitzicht over Boedapest te zien krijgen. Een Duitse man meldt zich met een bende jonge Nederlandse meiden bij het fraaie uitzicht punt en wil ook graag met dit jonge spul op de foto met als achtergrond het fraaie uitzicht op de stad. Mijn vermoeden, dat wij hier te maken hebben met een schijnheilige katholieke pedo wordt versterkt door de religieuze dwangmatigheid van deze persoon ten opzichte van de opvallend volgzame rustige pubermeiden. Bij Gods gratie laat hij toe dat ik van alle meiden beurtelings het fototoestel in handen krijg gedrukt om dit bijzondere (bewijs) moment vast te leggen. De wind krijgt grip op de lichte sluierbewolking waardoor de zon steeds meer ruimte krijg om de lucht blauwer te doen kleuren. De weg naar beneden gaat veel makkelijker en na Buda, steken wij de Donau over, die zeker niet blauw is, om vervolgens in Pest onze wandeling voor te zetten. Koffie dus en zo wordt even een rustpuntje wordt ingebouwd. Vandaag ook het resultaat van het contact met Nora dat ik na een lange periode heb kunnen oppakken. Nora was in 1997 de tolk voor de Nederlandse delegaties tijdens Spel Zonder Grenzen. Als teamcaptain van Maarssen heb ik veel contact met haar gehad tijdens ons verblijf hier in Boedapest en dat contact heeft daarna nog een vervolg gekregen en is Nora zelfs in Maarssen te gast geweest. Het hernieuwde contact heeft geresulteerd dat zij vanuit Luxemburg kaarten heeft geregeld voor de rondleiding door het imposante Parlementsgebouw. Ruim van te voren zijn wij aanwezig en op een strak geschoren grasveldje leggen wij ons te rusten en genieten wij, naast de uitermate smaakvolle kaascroissants, van het overdadige zonnetje dat de bleke bekkies snel doet verkleuren. De rondleiding is op zich niet spectaculair in tegenstelling tot het gebouw en het bijzondere verhaal omtrent de kroon met het scheve kruis. De rondleiding wordt plots afgebroken als blijkbaar een belangrijke groep aanstalten maakt het Parlementsgebouw te bezichtigen waardoor wij binnen het uur weer vriendelijk doch dringend naar buiten worden geleid. Nog tijd over dus dan maar gelijk door naar het Millenniumplein of wat het dan ook mag zijn. Metro in metro uit, tram in tram uit, we hebben het allemaal gezien maar dan toch tegen vieren zitten wij gezellig aan de drank met uitzicht op het Millenniumplein. Heerlijk buiten op het terras genieten wij van alles dat zo langs schuift in deze stad van uitersten. Zwervers, bedelaars, oude ouderen, jonge jongeren maar ook heel fraaie extravagante jongelui die het bekijken meer dan waard zijn. Een blik naar Luik zegt genoeg als er weer zo’n prachtig meid voorbij loopt en als dit dan Apies kijken heet dan heb ik een nieuwe hobby als je zo onderuit zittend op een terras, naast het drankje, heerlijk kan genieten van wat er zoal voorbij schuift. Mik wil graag naar een van de beroemde badhuizen die Boedapest rijk is terwijl Bak, Luik en ondergetekende nog even hier rond willen kijken en een burgertje scoren. De quickburger is snel gevonden rond dit fraaie plein alleen een bijpassend drankje laat ernstig te wensen over, dus gaan we nog een afzakkertje halen op het succesvolle Apies terras zal ik maar zeggen. Vandaag op advies van de manager van het hotel naar een echt Hongaars restaurant. Verras ons maar met een super Hongaars gerecht. Natuurlijk krijgen wij de specialiteit van het huis met een geweldige goulashsoep vooraf en een geweldig goulash gerecht waarvan de naam van de harde schijf gewist is. Het is een gezellig klein restaurantje ergens achteraf maar het eten is geweldig en de ober eigenaar doet geweldig zijn best om zijn etenswaar aan de man te slijten. Je zit daar echt voor 10.000 Florin fantastisch te eten en dat komt neer op omgerekend €10, - p.p.

Na het geweldige kaartsucces, qua locatie, van de vorige avond is de keus voor een vervolg niet zo moeilijk. De dame achter de bar wil ons niet herkennen en geneert zich een beetje en eigenlijk is dat niet zo vreemd na wat zich de vorige avond hier in deze bar heeft afgespeeld. De vriendin van de bardame meldt zich al helemaal niet vanavond, waardoor het kaarten wel erg saai wordt met als gevolg dat er ook veel minder verzaakt wordt. Toch krijgt de hoeveelheid drank invloed op de geest en komen de meest vreemde geldsoorten uit het verleden over tafel als de rekening gepresenteerd wordt. Slotties zijn wel de meest voorkomende munteenheid terwijl de Dinar een beste tweede wordt, waardoor het wettige betaalmiddel Florin na de Euro pas in beeld komt. Een schil contrast met afrekenen van de avond hiervoor, waarbij ik als het ware als knuffelobject over de bar wordt heen getrokken met gevaar voor eigen leven, lijkt het nu gelukkig, gelet op de verschijning van deze bardame, gewoon passief en zakelijk en bovendien net zo goedkoop. Het hotel slechts twee huisnummers verder en omdat ik het verslag in de analen moet opnemen voor mij even een chillmoment met schrift en pen terwijl de Bak en Luik ernstig aanstalten maken zich in de nachtkledij te hijsen alvorens zij zich te rusten leggen. Terwijl ik nog in het verslag zit op inmiddels woord 3323, is het gezaag alweer in volle hevigheid toe genomen als Bak en Luik het met zwaar geschut tegen elkaar opnemen. De rondvliegende kusentjes doen het goed als geleide projectielen tegen het snurkgeweld van beide heren, zodat ik de maandag toch nog in gepaste stilte kan afsluiten.

Dinsdag 30 maart.

Eerder wakker dan de wekker maar dat komt vanwege de vroege ochtend perikelen van de buren, die een uur eerder badderen dan mijn wekkertje afloopt. Een muurtje van 15 cm dik is de afscheiding tussen de badkamer van de buren en mijn bed en als dan aan die kant de badkraan open wordt gezet veroorzaakt dat een hels lawaai als de waterleidingen mee gaan trillen bij de inlaat dan wel uitstroom van water. Met twee zagende vriendenbroeders enerzijds, die zich blijkbaar niet laten ontsporen door het ochtendritueel van de buren en anderzijds het waterleidinggeluidsoverlast, komt er abrupt een eind aan mijn slaapavontuur. Tijdens het ontbijt is een vruchtenyoghurtje een heerlijke versnapering naast het broodontbijt al dan niet belegd met kaas worst of ei. Luik heeft wat moeite met de juiste inlaat te vinden van de doorgaans zo simpel te openen verpakking zodat er enige brute kracht aan te pas komt om het karwei te klaren. De yoghurt wordt nu inderdaad weer bereikbaar echter niet meer vanuit verpakking want daar is de bodem in zicht zonder dat er nog maar een hap van gegeten is. Het pakje blijkt door de krachtsinspanning uit elkaar geklapt en als de inhoud dan in een straal van 1 meter verspreid ligt, verbaast het me dat er eigenlijk toch wel veel in zit, of liever gezegd zat. Humor ten top natuurlijk en de vloeibare bron van vermaak huist nou ook op de zojuist schoon aangetrokken pullover van Luik. Vandaag een bezoek aan Szentendre dat met de trein in 40 minuten bereikt wordt en wat volgens de gidsen een aanrader is. De treinreis is zeker geen comfortabel ritje gelet op de hobbels in de rails dan wel de vierkante wielen. Het is een soort van openlucht museum met daarin allerlei musea, kleine winkeltjes, huisjes en zeven kerken op een vierkante kilometer. Het is grappig om er door heen te lopen en wat plaatjes te schieten of een aandenken te kopen in een van de vele souvenirshops die hier zijn. Na een uur en een half hebben wij het hier wel gezien en zoeken wij het station weer op. De terugreis is niet heel veel anders dan de heen reis met dit verschil dat wij nu de andere kant op rijden. Het plan voor de middag is de overdekte markt en gelet op het zonnige weer type vandaag een langdurig bezoek aan een prettig terras. Lekker in de zon genieten we van deze favoriete vorm van ontspanning en lijkt nu ook de zon grip de krijgen op de verspilde yoghurt op de pullover van Luik, dat nu een enigszins zuur riekende uitwerking kent. We zijn eigenlijk door het toeristische programma heen en genieten nog even volop van de laatste zonnestralen van deze dag onder het genot van een redelijk geprijsd alcoholisch drankje. Als de zon over gaat in schaduw wordt het wat frisjes en de weg naar het hotel is dan snel gevonden. Twee huisnummers verder op Baross Ter 15 is de bar open en voorzichtig nemen wij plaats in de lege ruimte bij het raam. Een prachtige slanke ietwat verlegen verschijning heeft prettig plaats gemaakt voor de wat opgeblazen ongezellige tante van de vorige avond. De cap van Luik is de yoghurt tragedie bespaard gebleven als deze na twee vermiste dagen in deze bar tussen de gevonden voorwerpen wordt teruggevonden. Voor het diner gaan we terug naar de Hongaarse tent want dat eten is toch erg lekker. Wat het ook wordt Bak wil wel patat bij zijn eten maar dat wordt door de bediening af geraden en sterker nog, verboden. Ook mijn gerecht in combi met de Goulashsoep kan echt niet en hij zal wel iets bereiden en als ik het niet lus dan moet ik het zeggen ……….. maar wel met aardappelkroketjes. Het eten is weer waanzinnig en kost weer bijna niets. Mik gaat voor Boedapest by night qua foto’s dan, terwijl Bak, Luik en ik nog een afzakkertje nemen. De laatste kaartavond op nummer 15 wordt ernstig verstoord door de voetbalwedstrijd Bayern / Manchester die door de kroeg op 5 schermen te volgen is waar veel belangstelling voor is. De fraaie slanke werkt twee dagen in deze kroeg van smorgens 9 tot snachts 2 en haat voetbal. Laat zij nu de twee dagen van deze week moeten werken met alleen maar Cupvoetbal op de schermen met luidruchtige voetbal supporters. Van het kaarten komt erg weinig terecht en Bak en Mik hebben het minste last van de herrie en de rook. Als het voetbal is afgelopen pakken we nog even een slaapmutsje aan de bar en heb ik een praatje met de vriendelijke maar enigszins schuchtere dame achter de bar. Veel vertier is er eigenlijk niet meer en na het dumpen van de Slotties, Dinars of andersoortig vreemde valuta bij de fraaie slanke, maken wij ons op voor de laatste nacht. Dat dit laatste wel eens verkeerd begrepen kan worden, maar eigenlijk gaan we gewoon terug naar de kamer voor de broodnodige nachtrust. Volgende keer neem ik echt oordoppen mee, want de slaapuurtjes zijn voor mij weer op een hand te tellen. Ja hoor, de buurtjes zijn er ook nog en willen ook dit keer weer ver voor mijn wekker in bad met die vreselijke badleidingen.

Woensdag 31 maart

Weer naar huis vandaag en voor Luik is bij het ontbijt enige voorzichtigheid geboden met de yoghurt, maar ook wij betrachten enige afstand als Luik aanstalten maakt om met het witte goedje aan de gang te gaan. We moeten rond het middaguur op het vliegveld zijn en voor Bak nog even tijd om bij de plaatselijke Schoenenreus op jacht te gaan naar een paar fijne voetzoekers. Wat hebben we veel gelopen en veel, heel veel Boedapest gezien met prachtige bouwwerken, uitzichten, de erg grauwe Donau en opvallend veel mooie mensen die wij vanaf de zonovergoten terrasjes hebben kunnen gadeslaan. We nemen afscheid van een fraai Boedapest waar het inmiddels is gaan regenen en dan ziet zo’n stad er toch heel anders uit.

Het was fantastisch……………