Op de pedalen

Het moet er maar weer eens van komen. Gisteren de officiële start van het fietsseizoen met een korte vlakke rit en het voelde goed na weken van luieren, alcohol en non fiets-activiteiten. Het toeristen seizoen is nu voorbij dus tijd voor de na-zomer activiteiten zoals uiteraard fietsen. Het weer, 22 graden licht bewolkt en weinig wind dus na de vlakke rit gisteren, maar weer eens die altijd slopende Filerimos Hill op. Een klim van 4 kilometer met een stijgingspercentage van 5 tot 11 procent. Beetje hoogmoed waanzin, want eigenlijk ben ik nog helemaal niet aan klimritten toe. Goed, toch maar van start met nagenoeg vier vlakke kilometers naar de voet van de klim. De weg houdt op vlak te zijn en weldra gaat het tempo direct naar beneden. De klim is begonnen. Het is eigenlijk helemaal niet leuk zo'n eerste klimrit en dan ben ik nog maar net op weg. De zon is warm genoeg en doet de poriën openen om overvloedig zweetvocht af te voeren en laadt een spoor achter op het wegdek. Het gaat moeizaam en langzaam maar zeker lopen de benen vol met melkzuur. Oorzaak de lammetjes pap dat ik vanmorgen als ontbijt heb genuttigd. Gelukkig kan ik door, maar hard gaat het zeker niet en terwijl ik denk hoe ik dit verhaal zal gaan verwoorden in mijn blog, wordt het als maar steiler en maak de blog plaats voor een andere gedachte zoals, hoe hier te overleven en dan moet het zwaarste gedeelte van de klim nog komen. Kan ik dit nog wel, maar ik weet dat ik het kan maar komt het klimmen misschien iets te vroeg. De training is nodig want volgend jaar wacht weer een nieuw fietsavontuur van 750 kilometer van uit Wenen langs de Donau met me maat Eldert. Halverwege moet ik toch van de fiets. Het vocht verlaat deels het lichaam via de poriën, echter er is nu ook de behoefte om het resterende vocht via de gebruikelijke wijze via de palsbuis het lichaam te laten afvoeren. Het scheelt in ieder geval wat minder gewicht en met nog 1 kilometer te gaan komt nu het zwaarste gedeelte onder de wielen met een stijgingspercentage van 11 procent. Waar het nog niet zo lang geleden moeiteloos ging is het nu een martelgang en als ik hier het leven zou laten, zou ik het misschien niet een zo erg vinden, want dan hoef ik in ieder geval niet verder naar boven. Op de top wacht iets fantastisch en dat sterkt mij om door te gaan op deze slopende klim. Ik heb het natuurlijk over de Down Hill afdaling en dat is zo gaaf en dat gevoel kan ik nauwelijks beschrijven. Een laatste terugkerende bocht en vlak het af tot normale proporties en kom ik weer een beetje op adem. Op de top heerst de rust en de pauwen die in een na-zomer slaap zijn gesukkeld. De Jeroen Pauw kornuiten verroeren zich nauwelijks. Een aantal kijkt even op, maar houden het snel voor gezien. Heb je hem weer, die zich zo nodig moet bewijzen om hier fietsend naar boven te komen. Dat zal ongetwijfeld de strekking zijn van de geachte zijn in die pauwenkoppies en weldra duiken ze weer snel weg in hun kleurrijke verenvacht. Dan het moment waar ik vanaf de voet van de klim mee bezig ben geweest en dat mij gesterkt heeft om de klim hoe dan ook af te maken, de afdaling. De snelheid rond de 81 km per uur, de wind in de haren en alleen op de wereld. Ik laat me gaan al is voorzichtigheid geboden met vooral de dennennaalden op het wegdek die het verraderlijk glad kunnen maken. Ik blijf een beetje in het midden van de weg rijden en heb ik niets te duchten van achteropkomend verkeer want dat gaat zeker niet harder dan ik met al die terugkerende bochten. Het is echt genieten, en je zou er bijna een harde plasser van krijgen,  maar dat lukt sowieso niet op de fiets want meestal is het niet meer dan een dooi muis tijdens zo'n fietstocht. Een maal beneden is het dan weer 4 kilometer vlak naar huis en ondanks de slechts 16 kilometer lengte van deze fietstocht voelt het lijf wel vermoeid en tegelijker tijd zeer voldaan.