De kleine man….

Waanzinnig lekker geslapen dus fit genoeg om lekker uit bed te springen, wat ik overig niet probeer. Ik heb zin in deze dag met de eerste serieuze rit van Wenen naar god mag weten waarheen. Bak weet dat natuurlijk wel want hij is het brein achter deze fiets missie. Het ontbijt is naar behoren, dus dat laat ik verder buiten beschouwing. Nog wat laatste technische schermutselingen aan de fietsen en off we go. Zwaar bewolkt qua lucht, dus vrees voor nattigheid en daarom uit voorzorg het regenjackie binnen handbereik. Binnen enkele minuten bij de Donau die we heel lang gaan volgen. Met uitzondering van de landkaart waarop de Donau blauw wordt afgedrukt, is die Schone Blauwe Donau in werkelijk zo grauw als maar zijn kan. Drup drup, ja hoor de eerste regendruppels maar nog niet verontrustend dus het jackie blijft uit. Daar is tie weer de roep naar een onvervalste cappuccino en de eerste mogelijkheid daarvoor is dan ook snel gevonden. Een stevige doch smakelijke goedlachse jonge dame komt de bestelling opnemen voor dit setje en wordt niet niet veel later ook geleverd. Een blik naar buiten leert dat het iets harder is gaan regenen. Dat belooft weinig goeds voor de rest van de dag. Het mag de pret niet drukken zullen we maar zeggen, maar doet dat eigenlijk wel. In tegenstelling tot de gezegde “ van de regen in de drup” gaan wij hier van de drup over in de regen. Wij rijden naar het Noord Westen en wat denk je…… de regen komt met de wind mee uit de zelfde richting en waait nu recht in ons giecheltje. De lucht kleurt nu egaal grijs en qua nattigheid gaat het nu hard en met nog 60 km te gaan zou dit wel eens een heeeeel vervelende zeiknatte dag kunnen worden. Opvallend veel zwanen in de Donau en de meeste hangen allemaal onderste boven met hun kop onder water als of ze aan het schuilen zijn voor regen. Bij nader inziens gaat die theorie niet op want onder water worden ze natuurlijk ook nat !!!!!!! Wij inmiddels ook plasnat en het water in mijn schoenen is gestegen tot ver boven Amsterdams peil. De vetergaatjes in de schoenen doen nu dienst als overloop zodat het water weer weg kan en de enkels niet kan bereiken. De roze weggooi poncho doet ook geen wonderen maar zorgt er voor dat het bovenlijf enigszins droogt blijft. Geen gezicht natuurlijk, tevens hilarisch maar deels functioneel. De kleine man trekt zich ver terug en houdt zich schuil achter de zeem in koersbroek en ik hoop dat ik ‘m straks nog terug kan vinden. De lucht wordt lichter en de regen valt dichter. Woorden die ooit een vriend van mij heeft uitgesproken, God hebben zijn ziel, echter deze uitspraak gaat nu niet op. Na bijna drie uur stopt het met regenen en piept zelfs de zon achter de wolken vandaan. Dat is een brenger en daarom eerst maar ff lunchen zodat de natte boel even uitgestald kan worden om te drogen. Nog 34 km te gaan en zowaar blijft het droog. We verlaten de Donau en rijden het heuvelland in omdat daar een goedkope overnachting konden boeken. Niemand aanwezig, slechts een bericht kamer 7, de sleutel zit op de deur en via de witte deur komt u in het complex. Geheel volgens de richtlijnen van de verhuurder volgen wij de instructie en blijkt kamer 7 niet de kamer te zijn (kamer met twee bedden en een keukentje) die wij hebben geboekt. De kamer die wij geboekt hadden staat ook open maar is niet schoon en de vaat staat er nog. Omdat wij wat boodschapjes hebben gehaald om op de kamer wat te nuttigen heb ik daar het bestek uit de keuken lade getrokken voor algemeen eigen gebruik. Het is een prachtige kamer met een tweepersoons bed, en een moderne badkamer maaaaar zonder keukentje. Goed we doen het er maar mee en zoals ik het nu kan zien zijn wij de enige bewoners hier vannacht. Na deze vermoeiende dag met wisselende weersomstandigheden doet een heerlijke warme douche wonderen. Nog een drankje op de goede afloop en dan met de kippen op stok. Behoudens een balkende ezel is er nauwelijks leven in de omgeving, laat staan kippen. En kijk eens aan, wie hebben we daar, de kleine man is weer tot leven gekomen.