Druk ding

Het lijf is moe door al die inspanningen van de laatste dagen. De spieren zijn stijf mede door het harde werken op de fiets. Ik slaap goed en makkelijk, maar het is als het ware dat de lijkstijfheid is ingezet en dat merk ik vooral in de ochtend als ik uit bed moet. Alles moet weer op gang komen en dat doet het ook vrij kort na de awaking. Toch vanmorgen duurde het iets langer en dat heeft alles te maken een klein ongelukje gisterenavond toen wij terugkeerden van een heerlijk diner. Oorzaak drank zou je misschien denken, maar dat is niet de oorzaak. Een verroest kunstwerk buiten de voordeur bij de entree, alwaar ik bijna mijn nek over breek is de boosdoener. Het is de huisbaas zelf die op het onnatuurlijke geluid af komt en excuseert zich dat hij het licht buiten bij de entree niet ontstoken heeft. Het leed is al geschied, twee kapotte knieën maar het kunstwerk blijkt gelukkig sterker dan mijn knieën en schade vrij. Dus behalve stijve spieren ook nog kapotte knieën.
Met alle goede bedoelingen van de beste brave huisborst, maar het ontbijt is matig, zonder echte koffie, eitje, sappie en yoghurtje. Goed, weer op weg voor 65 nieuwe km’s. In tegenstelling tot wat de Duitse Pellenboer heeft voorspeld is het zonnig en warm en zelfs nog een zwak windje in de rug. Minder positief is het gebied waar wij doorheen gaan. Vrij eentonig, met vele gravelstroken en daar zijn wij niet echt liefhebber van. Ik denk dat dit beeld de komende drie ritten niet gaat veranderen. De koffiestop in Deggendorf voor echte koffie en een appelpunt. Een nog ouder mannetje dan ik, spreekt mij aan en is nieuwsgierig geworden toen hij onze fietsen zag staan. Ik begrijp geen woord van wat hij brabbelt en uit beleefdheid lach ik maar mee als hij begint te lachen want dan is het waarschijnlijk leuk. Blij met zijn slachtoffer voor een praatje pot en waarschijnlijk begrijpt dit lieve oude mannetje niet,  dat ik niet begrijp , hetgeen hij mij wil vertellen. Wij nemen afscheid en die woorden “auf wiedersehn” dat begrijp ik dan weer wel en ik antwoord met “waarschijnlijk niet” het geen hij dan waarschijnlijk niet begrijpt.
Redelijk veel omleidingen op de route, maar onze padvinder laat zich niet zomaar uit het veld slaan en vindt overal de kortste weg. De ongeriefelijkheden tijdens de eerste dagen ten aanzien van de drukpunten in de bilpartij zijn verleden tijd. Aangezien de zitplaats de komende dagen niet verandert is de gewenning daar en is de wens om een Thaise massage van de bilstreek niet direct noodzakelijk meer, maar nog immer welkom. We wennen aan elkaar en het fietsen gaat zonder vervelende beginners pijntjes een stuk makkelijker. Het wordt als het ware mijn maatje al moet ik wel zelf blijven trappen om verder te komen, want deze maat doet dat niet voor mij. 
Gasthaus Grenzenlos in Aholfing of all places de eindbestemming vandaag. Mooi dorp, zonder enige vorm van economisch dan wel sociaal comfort zoals winkels of restaurants. Een dood dorp, maar wel een druk ding als 64 jarig vrouwelijk, kinderloos opperhoofd van dit Gasthaus. En eerlijk gezegd wil je als kind niet een kind van zo’n moeder zijn. Vanaf het moment dat wij arriveren zit er geen rem meer op dan wel een uitknop. Gastvrij dat wel met direct slappe koffie en desgewenst nog een tweede bakkie, omdat ze iets meer heeft gezet. Duits geratel dat maar onophoudelijk door gaat en geen flauw idee waar het over gaat. Beleefdheid halve doen we maar net of wij het begrijpen met af en toe Jawohl of ach so…. Als het drukke ding uitgerateld is kunnen we eindelijk naar de kamer en dan eindelijk rust……