Daggie Wenen

Het lijkt zo relaxed, reizen met de nachttrein naar je vakantiebestemming. Niets blijkt minder waar, tenminste naar onze bestemming Wenen. De slaapcoupe is prima met alle gemakken voorzien, echter het slapen is niet wat het zou moeten zijn. De trein lijkt wat instabiel en dan druk ik me voorzichtig uit. Dat heeft alles te maken met traject waar deze trein op rijdt, met heel veel wissels dat niet alleen veel herrie maakt maar ook een golf van kortstondige aardbevingen teweeg brengt waardoor je als het ware ligt te shaken in je bed. Dat verklaart ook de opvangnetten aan de zijkanten van het bed dat er voor moet zorgen dat je niet uit je bed dondert. Het bovenste bed dat ik geloot heb schokt dan nog veel meer dan het beneden bed waar Bak slaapt. Ik moest me als het ware fysiek schrap zetten bij elke schok om niet gelanceerd te worden en uiteindelijk twee meter lager te stilstand te komen. Voelde me net zo’n bingo balletje dat constant geschut wordt om uit eindelijk vrije doorgang te krijgen en de verlossende uitsparing met het corresponderende nummer mag vullen. Dit nummer 74, kreeg die verlossing pas nadat de eindbestemming was bereikt. Een slapeloze nacht dus terwijl Bak nog weel kans heeft gezien om wat te kunnen slapen. Goed Wenen is bereikt en na een half uurtje fietsen is het eerste nachtverblijf gevonden. We kunnen nog niet op de kamer dus de bagage in de kluis en wij op de fiets de stad ontdekken. Het weer zonnig, 28 graden dus zeer vermakelijk en dat maakt veel goed. Na een half uurtje een konditorei voor een bakkie en wat lekkers. Het oude centrum is wel een bezienswaardigheid met veel, nee heel veel oude pompeuze gebouwen, maar dat tegelijk ook wel snel verveelt. Het voordeel is dat het lekker dicht op elkaar staat dus daar ben je zo door heen. Een souvenier shop en een eldorado voor Bak voor de broodnodige ansichtkaarten, inclusief postzegels en uiteraard een nieuw T-shirt in de maat heel groot, ten einde de krimp na de wasbeurt te kunnen compenseren. Nog tijd over voor het Praterpark met het oudste Wiener Riesenrad. Een bezienswaardigheid voor met name voortgeduwde bejaarde jongeren die als afwisseling de lucht in willen. Eer die bejaarden dan allemaal een plekkie hebben gevonden ben je wel weer een uurtje verder en maar niet te spreken als dat spul er weer uit komt. Ik zie dat zo even aan en geniet ondertussen van een glaasje droge wit en voor Bak een alcohol vrije voor een totaal prijs ver onder de tien euro. Het kan dus nog hier in Wenen dat doorgaans als duur wordt betiteld. Dan kleurt de lucht onheilspellend donker grijs en zwaar weer dreigt, dat later ook komt. Dan is de keuze niet reuze maar wel verstandig…. Naar de jeugdherberg waar wij overnachten en ondanks onze oudere jeugdleeftijd zijn wij daar ook welkom. We komen droog aan en kamer 153 met stapelbed, badkamer is voor ons beschikbaar, maar wel zelf je bed opmaken. Bak gehoorzaamt aan deze opdracht terwijl ik alleen mijn kussen verstop in de daarvoor geleverde sloop. Een vorkje prikken doen wij in een leuk typisch Oostenrijks restaurant op 800 meter van de jeugdherberg op advies van een behulpzame jeugdherberg receptie dame die daar regelmatig met haar familie eet. Met16 soorten schnitzel op de menu kaart zal het wel schnitzel worden hetgeen ook geschied. Bak een Bauernschnitzel en ik ga voor de Hunchenschnitzel, en beiden met patat. We spoelen de boel weg met een alcohol vrije en een witte droge. De prijs doet ons verbazen als wij de rekening onder ogen krijgen. Het totaal is 39,40 euro en ik mag dan zelf de tip bepalen. Ik geef 4 tientjes en zeg “zo is het goed”, maar dan in het Duits. Als die prijs zo laag is moet je met de tip ook niet overdrijven, dan blijft het een beetje in verhouding. We besluiten om nog ergens een lekker ijsje te scheppen en dat wordt een Canada coup voor Bak en een Bananasplit speciaal voor onder getekende. Het past gelukkig net op tafel dus een lekkere verwennerij als afsluiting van dit daggie in Wenen.