Fuck de makers van de Donau Rad route

Een waanzinnig begin van deze alweer voorlaatste fietsdag met een geweldig ontbijt. Er ontbreekt niets aan het ontbijtbuffet, eitjes, yoghurtjes al dan niet met vruchtjes, cappuccino, diverse soorten broodjes als mede broodbeleg, sappies en zelfs melk en desgewenst volg je de route nog een keer langs het buffet. Volgevreten rollen wij de ontbijtzaal uit en maken wij ons op (zonder make up weliswaar) voor de nieuwe rit van ongeveer 50 km. Klinkt relaxed, op voorhand maar dat pakt anders uit. Vanuit het hotel direct vals plat omhoog en als je denkt dat je boven bent begint het klimmen pas serieus met gemiddeld 8 % stijging percentage. Met volle bepakking, een zware fiets en je eigen soortelijk gewicht houd je dit niet lang vol. Je komt nauwelijks vooruit terwijl het levensvocht als het ware uit je poriën spuit. De energie opgedaan uit het ontbijt is snel verbruikt en gaat dan over op vet massa en dat is ruimschoots aanwezig bij dit fiets setje. De kniewond die redelijk droog lijkt gaat door de vermenging van het lijf vocht spontaan weer te bloeden. Gelukkig is de pleister voorraad onuitputtelijk door een verstandig inkoopbeleid ten aanzien van deze plakkers dus geen vuiltje aan de lucht. Het klimmen gaat maar door en er is nauwelijks beweging naar boven. Ben toch maar een keer afgestapt om te kijken of mijn fiets niet op slot staat maar dat wordt dan weer ontkracht als de fietssleutel gewoon in het fietsslot zit. We nemen een wijs besluit en we moeten terug naar de Donau. Als een speer dalen we af in een lange afdeling en gelukkig geen zijwegen dus gevoed door het gewicht van fiets, bagage en personage gaat het als een malle en op tijd remmen anders waren we zo in de Donau beland. Opvallend een fraai stukje langs de Donau en heerlijk genieten van een prachtige omgeving. Volgens schema met nog 21 km to go aankomst in Kelheim. Daar gaat het vreselijk mis, meerdere ingeslagen wegen die eindigen met een rotonde, niet om verder door te gaan maar doorgaans linksom keer te gaan naar waar wij vandaan komen. Uiteindelijk de Dounau Radweg weer te pakken en alles lijkt fantastisch tot…… een klim van de Donau weg naar boven. Maar liefst 14 % stijging percentage omhoog en dat kan bruin niet trekken, dus 500 meter lopen, een fiets duwen met gemiddeld 40 kilo en dat is te zwaar waardoor zwarte vlekken ontstaan voor de ogen en dan weet ik dat het goed fout is. Zeker 25 minuten lopen en dan maar hopen dat dit het laatste probleem is. Niets is minder waar want niet veel later zegt Bak hier naar links en uiteraard geloof ik hem en volg als een trouwe hond. Wat we dan tegenkomen heeft niets meer met fietsen te maken. Een bospad, of liever gezegd een modderpad, soms opgevuld met stenen en onberijdbaar en daar moeten wij dan overheen. Diegene die dit bedacht heeft als onderdeel van de Donau Radweg moet minimaal 20 jaar levenslang krijgen en nooit meer vrij komen. Levensgevaarlijk als er dan ook na de top de afdaling volgt is het als of we teruggeworpen zijn naar de middeleeuwen en geen wielverkeer mogelijk was maar alles te voet werd afgelegd en daar moet je dan met een fiets met bagage en mensgewicht overheen. Het is fietsmens onwaardig en ik doe de afdaling vooral lopend en zelfs dat gaat niet zonder gevaar. Komt er dan nog wel een normale weg ……. Zeker maar dan moeten we eerst weer 60 meter omhoog !!!! Ben er wel klaar mee en geloof me ik heb deze VLAKKE RIT meer geklommen als naar de top van de AlpeHuez. Goed de laatste 14 km gaan over een normale weg (lees asfalt) over een glooiend parcours richting Neustadt aan de Donau. Na 7 uur fietsen over een afstand van 50 km bereiken ons appartement, hetgeen neer komt op een tragisch snelheidsrecord. Een dramatische rit en deze gaat in mijn vakantie boek in als de meest vreselijke rit in mijn leven. Ben helemaal klaar mee met deze zo romantische fietstocht langs de Donau. Het appartement is super en de hete douche doet even de ellende van deze dag vergeten. Wat een gekke dag maar we hebben het volbracht en dan effe het dorp in om een vorkje te prikken en de dag door te nemen. Nee, de slechtste dag deze vakantie en morgen de laatste 30 km en zoals nu bekend is over normale  wegen. We hebben een lekker tentje gevonden om een vorkje te prikken en dan dat moment even die woordjes met het glas in de hoogte……. We hebben het toch maar weer geflikt.